The Creative Dance : Chakkayockhwian Phrabat

Main Article Content

ชัช สุวรรณเบญจางค์ ภัณฑิรา กอบศิลป์

Abstract

The purpose of the study was to create the dance called Chakkayoekhwian Phrabat.


            The study was a qualitative research. The data were collected from the documents, the textbooks, the literatures, in-depth interview from the experts and the non-participant observation in Haephrabatpha Festival and Chakkayoekhwian Phrabat, the festivity of the people in Tapon Sub-District, Khlung District, Chanthaburi Province.


            The results of the study were that Chakkayoekhwian Phrabat was the play of the people in Tapon Sub-District, Khlung District, Chanthaburi Province. It presented the people’s daily lives that clarified the belief of Bhuddhism, the unity and people’s cooperation after making merits to entertain and conserve the cultural heritage and the beautiful festival for the community.


            The researcher created the dance from Haephrabatpha Festival and Chakkayoekhwian Phrabat. The dance was presented in three parts : Part one showed the Buddha’s footprint Parade from the chapel to the cart. The villagers were persuaded to join the play. It presented the belief and the faith and the sacredness of the Buddha’s cloth. Part two was towing of Chakkayoekhwian Phrabat. It presented the procedure of towing the cart. Part three was Phrabatpha Parade to the winners’ village. It showed the villagers’ unity and cooperation. There were 24 male and female performers. The eight of them were the villages in Haephrabatpha Parade. Eight male and eight female performers towed the cart. The costumes imitated from the villagers’costumes. The  props were used and the new composition of music in each part was played by the piphat band. The lyrics in part three was called “Ramwong Chakkayoekhwian.” The dance choreography was composed of the Thai classical dance, the gestures of towing the cart and the ancient dance of Ramwong.


 

Keywords

Article Details

Section
Performing arts

References

กระทรวงมหาดไทย กระทรวงศึกษาธิการ และกรมศิลปากร. (2542). พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว วัฒนธรรม
พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และภูมิปัญญาจังหวัดจันทบุรี. หนังสือเฉลิมพระเกียรติ
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
. (2544). พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว วัฒนธรรม พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และ
ภูมิปัญญาจังหวัดจันทบุรี. หนังสือเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว. กรุงเทพฯ:
กรมศิลปากร.
กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ. (2535). ความคิดสร้างสรรค์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ:
คุรุสภาลาดพร้าว.
ชัชชัย โกมารทัต. (2559). กีฬาภูมิปัญญาไทย. มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ, กระทรวงวัฒนธรรม.
ชวลิต สุนทรานนท์. (2551). การพัฒนาระบบจัดการองค์ความรู้ด้านการแสดงนาฏศิลป์ไทย: กรณีศึกษา
หนังสือวิพิธทัศนา. การสัมมนาวิจัย วิจักษณ์ ครั้งที่ 3 วันที่ 9-10 กันยายน 2551 ห้องประชุม
สำนักหอสมุดแห่งชาติ.
ณรงค์ชัย ปิฎกรัชต์. (2544). “นิยามความเชื่อ” ในสังคมและวัฒนธรรมไทย. 4-12,นนทบุรี:
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
นวรัตน์ นักเสียง. (2557). สืบสานตำนานเพลงกล่อมลูกจังหวัดจันทบุรี. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
มหาวิทยาลัยราชภัฎรำไพพรรณี.
ประกิจ พงษ์พิทักษ์. (2558). การสร้างสรรค์ชุดการแสดงระบำยันแย่. จันทบุรี: วิทยาลัยนาฏศิลปจันทบุรี.
ประภาสี สีหอำไพ. (2531). การเขียนแบบสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
ประทิน พวงสำลี. (2514). หลักนาฏศิลป์. พระนคร: ไทยมิตรการพิมพ์.
วัฒนธรรม. กระทรวง.รฤก. ม.ป.ท. : ม.ป.ป.
วิรุณ ตั้งเจริญ. (2535). ทฤษฎีสี เพื่อการสร้างสรรค์ศิลปะ. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นเฮ้าส์.
ศิลปากร, กรม. (2514). ชุมชนเรื่องจันทบูร. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว, (พิมพ์เป็นอนุสรณ์ใน
งานพระราชทานเพลิงศพ นางวรรณ จันทวิมล ณ สุสานหลวงวัดเทพศิรินทราวาส วันที่ 29
พฤศจิกายน 2514).
. (2547). สุนทรียศาสตร์ ทฤษฎีแห่งวิจิตรศิลปาการ ฉบับที่ 2. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง
แอนด์พับลิชซิ่ง.
ศิลปวัฒนธรรม สืบสานประเพณีท้องถิ่น ชักเย่อเกวียนพระบาท, เดลินิวส์, 27 เมษายน 2557.
สายพิรุณ สินฤกษ์. (2546). ดนตรีในสังคมวัฒนธรรมของชาวชอง ตำบลตะเคียนทอง จังหวัดจันทบุรี. ปริญญา
นิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต ภาควิชาดุริยางคศิลป์ : มหาวิทยาลัยมหิดล.


สุรพล วิรุฬห์รักษ์. (2547). หลักการแสดงนาฏศิลป์ปริทรรศน์. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ:
จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
. (2543). นาฏศิลป์ปริทรรศน์. กรุงเทพฯ:ภาควิชา นาฏยศิลป์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สดใส พันธุมโกมล. (2538). ศิลปะของการแสดง [ละครสมัยใหม่]. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อาคม สายาคม. (2545). รวมงานนิพนธ์ของนายอาคม สายาคม ผู้เชี่ยวชาญนาฏศิลป์ กรมศิลปากร.
กรุงเทพฯ: ฝ่ายเผยแพร่และประชาสัมพันธ์ สำนักงานเลขานุการกรม กรมศิลปากร.