The Contemporary Dance Creation Based On Theme From A Thai Literature

Main Article Content

ศุภกานต์ จรรยานุกูล

Abstract

This is a creative research aiming to study and analyse theme from a Thai folk tale “Kong Kaow Noi Ka Mae”, and to create a new contemporary dance based on that theme. The researcher studies the tale, and then develop a contemporary dance titled “Once upon a time”.


The research finds that the tale of Kong Kaow Noi Ka Mae communicates the theme about a result of acting without conscience. To present this theme in a contemporary dance, the researcher conducts three main processes. Firstly, in the pre-production process, the plot of the tale was adapted and re-arranged for contemporary audiences. The key message from the tale was maintained. The researcher employed Try-Out approach to find suitable performers for the show. The choreography began with the dancers improvise movements according to the direction given by the researcher. The movements then were selected and elaborated by Laban technique. The music and costume were designed mainly to support the dance movements. Secondly, in the production process, the dance was staged at The Faculty of Fine and Applied Arts Theatre, Suan Sunandha Rajabhat University on 30th November 2017. Finally, in the post-production process, the focus-group interview was conducted to collect feedback from five dance experts. The research finding can be used as a guideline for those who are interested in adapting folk tale to contemporary dance for modern audiences.

Keywords

Article Details

Section
Performing arts

References

ชุมพล ชะนะมา. (2544). การสร้างสรรค์นาฏยศิลป์จากภาพเขียนสีเขาจันทร์งาม. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต
ศิลปกรรมศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธรากร จันทนะสาโร. (2557). นาฏยศิลป์จากแนวคิดไตรลักษณ์ในพระพุทธศาสนา. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต
ศิลปกรรมศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิโลบน วงศ์ภัทรนนท์. (2555). การสร้างสรรค์ละครเพลงเพื่อเยาวชนจากวรรณกรรมเรื่อง “ลูกเป็ดขี้เหร่”
ของฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน กับหลักพุทธศาสนา. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต นิเทศศาสตร์,
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภคพร หอมนาน. (2558). นาฏศิลป์ไทยร่วมสมัยโพสโมเดอร์ดานซ์ (Post-Modern Dance) ชุด อ้างว้าง โดยนราพงษ์ จรัสศรี. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต ศิลปกรรมศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. (2556). นิทานก่องข้าวน้อยฆ่าแม่. สืบค้นเมื่อ 4 เมษายน 2560, จาก http://ich.culture.go.th/index.php/th/ich/folk-literature/252-folk/456--m-s.
รักษ์สินี อัครศวะเมฆ. (2557). นาฏยศิลป์สร้างสรรค์สำหรับการแข่งขันยิมนาสติกลีลาในระดับนานาชาติ. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต ศิลปกรรมศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุขสันติ แวงวรรณ. (2555). นาฏาศิลป์สร้างสรรค์ ชุด ภาวะโลกร้อน. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต ศิลปกรรมศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Cake Chansa. (2553). นาฏศิลป์ร่วมสมัย. สืบค้นเมื่อ 11 เมษายน 2560, จาก http://darmacmru.blogspot.com
/2010/08/blog-post.html.
Dance Me Up. (2557). Contemporary Dance (นาฏศิลป์ร่วมสมัย). สืบค้นเมื่อ 11 เมษายน 2560, จาก https://www.facebook.com/dancemwup/photos/pcb.10151909861167029/10151909858282029.
Minton, S.C.. (1997). Choreography : A Basic Approach Using Improvisation. USA: Human Kinetics.