Educational Model in Changing Health Behavior to Reduce Risk on Cardiovascular Disease for Hypertensive Patients in Community Hospital

Main Article Content

Piyapong Sornlob Sukkeaw Comesorn Thitiarpha Tangkawanich

Abstract

The purpose of this research was to study the condition of education to change the people’s health behaviors and develop educational model in changing health behavior to reduce risk on cardiovascular disease for  hypertensive patients . The first step was to study the condition of education to change health behavior. The samples were 7 registered nurses of chronic disease clinical Staff for 1 hospital per province in 5 provinces: Phitsanulok, Phetchabun, Sukhothai, Tak and Uttaradit. The research instrument was a semi-structured interview. The content analysis was used to identify  topic and questionnaires to assess the validity. Step 2 the results of the study on the knowledge of synthetic to the knowledge-based approach and apply it to the stage of change to define a framework for knowledge-based behavioral modifications to reduce the risk of cardiovascular disease for patients with hypertension. Then evaluate the accuracy, suitability and feasibility of the model. The results of the study were as follows:


  1. The condition of education to change health behavior in reducing the risk of cardiovascular disease for patients with hypertension, the knowledge and skills of the educator and the recipient should be based on the technique and suitability with the aim of providing a differentiated knowledge. The important thing is that while educating people, knowledge is needed. Understanding is a skill and can lead to a change of behavior.

  2. Model of Education to change health behavior to reduce risk on cardiovascular disease for Hypertensive Patients, it is a process based on principles and rationales, objectives, contents, plans, and guidelines for the use of knowledge models, measurement and evaluation of Learning Awareness. From the assessment, it was found that accuracy, Possibility and feasibility were at a high level.

Keywords

Article Details

How to Cite
Sornlob, P., Comesorn, S., & Tangkawanich, T. (2018). Educational Model in Changing Health Behavior to Reduce Risk on Cardiovascular Disease for Hypertensive Patients in Community Hospital. Humanities and Social Sciences Journal of Graduate School, Pibulsongkram Rajabhat University, 13(1), 167-185. Retrieved from https://www.tci-thaijo.org/index.php/GraduatePSRU/article/view/131917
Section
บทความวิจัย (Research Article)

References

จันทิรา ทรงเต๊ะ. (2554). พฤติกรรมสุขที่เสี่ยงต่อการเกิดโรคหลอดเลือดหัวใจของชาวไทยมุสลิมในชุมชน
มีสุวรรณ 3 (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.

ชลการ ทรงศรี. (2550). การพัฒนารูปแบบการให้ความรู้เพื่อการดูแลตนเองของผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 โรงพยาบาลทุ่งฝน จังหวัดอุดรธานี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, อุดรธานี.

ทัชชญา นิธิศบุณยกร. (2558). ความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมการบริโภคอาหารและการออกกำลังกายของผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงและเบาหวาน : กรณีศึกษาโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ ตำบลเสม็ดอำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา, ชลบุรี.

ปานใจ กันยะมี. (2553). ผลของโปรแกรมการให้ความรู้และการสนับสนุนทางสังคมต่อพฤติกรรมเสี่ยงโรคหลอดเลือดสมองในผู้สูงอายุโรคความดันโลหิตสูง (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.

ปิยพงศ์ สอนลบ. (2558). การให้ความรู้ในการจัดการตนเองเมื่อมีอาการเจ็บหน้าอก และการเข้ารับบริการ การแพทย์ฉุกเฉิน (1669) ในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจ ที่มารับบริการในคลินิกพิเศษโรคเรื้อรัง เบาหวาน ความดันโลหิตสูง โรงพยาบาลคีรีมาศ จังหวัดสุโขทัย. พิษณุโลก: เอกสารประกอบการนำเสนอผลงานวิชาการกระทรวงสาธารณสุข ประจำปี 2558.

พัชรินทร์ ท้วมผิวทอง. (2549). พฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพในการป้องกันโรคหัวใจและหลอดเลือดสมองของผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาใน รพ.ทหารผ่านศึก (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยรามคำแหง, กรุงเทพ.

รสริน ศรีริกานนท์. (2550). พฤติกรรมการวัดและประเมินผลการเรียนการสอนของครูมัธยมศึกษาในโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามจังหวัดปัตตานี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, สงขลา.

วนัสสุดา ฟุ้งลัดดา. (2553). การประเมินความเสี่ยงด้านสุขภาพต่อโรคหัวใจและหลอดเลือด และความตั้งใจ ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของบุคลากรในโรงพยาบาลเอกชน กรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหิดล, นครปฐม.

วันทนา ทีฆพุฒิ. (2549). อุปสรรคในการดูแลตนเองของผู้ป่วยภาวะความดันโลหิตสูงที่ควบคุมไม่ได้ในโรงพยาบาลเทศบาลนครเชียงใหม่ (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ระบบฐานข้อมูลด้านสังคมและคุณภาพชีวิต. สืบค้น 6 สิงหาคม 2561, จาก https://is.gd/vjMdkU

สุภารัตน์ คลื่นแก้ว. (2552). ผลของโปรแกรมให้ความรู้ด้านสุขภาพต่อความรู้เรื่องโรคและการใช้ยาในผู้สูงอายุที่เป็นโรคความดันโลหิตสูง (การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.

ศศิธร เวียงวะลัย. (2556). การจัดการเรียนรู้ (Leaning Management). กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้ว เฮ้าส์.

อดุลย์ บัณฑุกุล. (2555). ความรู้เรื่องโรคเรื้อรัง. สืบค้น 2 กรกฎาคม 2557, จาก http://hospital.moph.go.th/bankhai

อภิวันท์ แก้ววรรณรัตน์. (2554). วิธีการให้ความรู้ทางสุขภาพ. เชียงใหม่: ยูนิตี้ แอนด์ โปรเกรสโซลูชั่น.

Joyce, B. R., & Weil, M. (1986). Models of teaching. Englewood Cliffs. NJ: Prentice-Hall.

Mancia, G., Fagard, R., Narkiewicz, K., Redon, J., Zanchetti, A., Bohm, M., … Task, F. M. (2013). 2013 ESH/ESC Guidelines for the management of arterial hypertension: the Task Force for the management of arterial hypertension of the European Society of Hypertension (ESH) and of the European Society of Cardiology (ESC). J Hypertens, 31(7), 1281-357.

Mitic, W., Abdelaziz, F. B., & Madi, H. (2012). Health Education: Theoretical Concepts, Effective Strategies and Core Competencies. World Health Organization.

NCD Risk Factor Collaboration. (2017). Worldwide trends in body-mass index, underweight, overweight, and obesity from 1975 to 2016: a pooled analysis of 2416 population-based measurement studies in 1289 million children, adolescents, and adults. Lancet, 16(390), 2627-2642.

Saan, H., & Wise, M. (2011). Enable, mediate, advocate. Health Promotion International, 26(S2), ii187–ii193.