Social Studies for Sustainable Development: preparing a Citizen to create a Livable Community Participation through Area Basedof Social Studies Curriculum.

  • อรรฏชณม์ สัจจะพัฒนกุล Pibulsongkram Rajabhat University
  • อัฐณีญา สัจจะพัฒนกุล

Abstract

           Social Studies is a basic level of education aimed at promoting civic competence so that young people develop the ability to make informed decisions and the reason for the benefit of the collective as a good citizen of a multicultural and democratic society in the liberal world. Citizenship development is at the heart of social development when any society strives to develop the society to be sustainable to look at the subordinate units in society is "human" to "community" where he interacts. Therefore, in the development of local society to sustainable development. Social studies must play a role in creating a learning space for the community, combining new, futuristic learners with the people who have grown through the past to linking the learning community of the citizen to create and bring society into a sustainable future.

References

1. ดลพัฒน์ ยศธร. (2542). การนำเสนอรูปแบบการศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนตามแนวพุทธศาสตร์. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

2. นันท์นภัส รัตนศิลป์ชัย. (2553). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น. เชียงใหม่: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

3. พฤทธิ์ ศิริบรรณพิทักษ์. (2555). การจัดการศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน : พื้นฐานการศึกษาด้านเศรษฐกิจ สังคมและสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

4. เฟรเร, เปาโล. (2559). การศึกษาของผู้ถูกกดขี่. แปลจาก Pedagogy of the oppressed โดย ภาคิน นิมมานนรวงศ์, นลัท ตั้งพรพิพัฒน์ และ วิจักขณ์ พานิช.กรุงเทพฯ: ปลากระโดด.

5. ศึกษาธิการ, กระทรวง. (2552). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์แห่งประเทศไทย จำกัด.

6. สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2552). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม ตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์แห่งประเทศไทย จำกัด.

7. สิริพรรณ นกสวน สวัสดี และคณะ. (2557). คำและแนวคิด ในประชาธิปไตยสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: มูลนิธิฟรีดริด เอแบร์ท.

8. อุดม เชยกีวงศ์. (2545). หลักสูตรท้องถิ่น ยุทธศาสตร์ การปฏิรูปการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: กรุงธนพัฒนา.

9. อภัยชนม์ สัจจะพัฒนกุล. (2559). การศึกษาเพื่อพัฒนาความเป็นพลเมืองสู่การสร้างเมืองน่าอยู่อย่างมีส่วนร่วมผ่านหลักสูตรท้องถิ่น: เรื่องเล่าจากพื้นที่ คลองหกวา จังหวัดปทุมธานี. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://www.ihrp.mahidol.ac.th/download/Journal22/Vol.2.2%20198-219.pdf สืบค้นเมื่อ 7 กรกฎาคม 2561.

10. Barash, David. (2002). Peace and Conflict. Thousand Oaks, California: Sage Publications.

11. Cynthia Szymanski Sunal and Mary Elizabeth Haas. (2007). Social Studies for the Elementary and Middle Grades : A Constructivist Approach. Boston: Pearson/ Allyn& Bacon

12. EARTH CHARTER INTERNATIONAL.(2000). The Earth Charter. [Online] Available: http://earthcharter.org/discover/the-earth-charter/ Retrieved November 30, 2016.

13. National Council for the Social Studies. (1992). National Curriculum Standards for Social Studies: Executive Summary. [Online] Available: http://www.socialstudies.org/standards/Execsummary. Retrieved November 29, 2016.

14. Susan A. Ambrose and Others.(2013). How Learning Works: Seven Research-Based Principles for Smart Teaching. San Francisco: Jossey – Bass.

15. The Japan Council on the UN Decade of Education for Sustainable Development (2014). United Nations Decade of Education for Sustainable Development (2005-2014) Japan Report. [Online] Available: http://www.cas.go.jp/jp/seisaku/kokuren/pdf/report_h261009_e.pdf. Retrieved November 29, 2016.

16. UNESCO.(2009). Education for Sustainable Development. [Online] Available: http://www.unescobkk.org/education/education-for-sustainable-development/esd-home/esd-in- thai/. Retrieved November 27, 2016.

17. Mark Gerzon. (2010). Global Citizen: How our vision of the world is outdated, and what we can do about it. Boulder, Co :Spirt Scope.

18. Westheimer, J. (2015). What Kind of Citizen? Education Our Children for the Common Good. New York: Columbia University.
Published
2019-01-15
Section
บทความวิชาการ