The Lesson Study of Ban Mae Jong School Teachers, Amphoe Doi Saket, Chiang Mai

  • วราภรณ์ วงษาปัน คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาราชภัฏเชียงใหม่
  • สำเนา หมื่นแจ่ม คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาราชภัฏเชียงใหม่
  • จักรปรุฬห์ วิชาอัครวิทย์
Keywords: Teacher Development, Lesson Study, Professional Learning Community

Abstract

This research aimed to study 1) the context of teacher development, and 2) Lesson Study of ฺBan Mae Jong School teachers, Amphoe Doi Saket, Chiang Mai. The target groups were 6 Ban Mae Jong School. The informants were 1 director, 12 students and 12 parents. The instruments used in this research were a document analysis form, an in-depth interview, a learning management observation form, an observation form of school administration, and focus group discussion guideline. This research was the qualitative analysis used to analyze the data, and then presented the research by descriptive method.

The research founded that;

  1. The context of school was small-sized. It was the Buddhist oriented school that integrated learning with the important days based on the Office of the Basic Education Commission’s policy, and with the integrated learning 8 units substances by Brain Based Learning: BBL. Even though the school was successful according to the Buddhist oriented school. After the teachers had joined professional learning community: PLC with Chiang Mai Rajabhat University, they used that knowledge in class once a month.

           In terms of the development of teachers in the school, the director and teachers used mentoring, coaching, professional learning community: PLC, knowledge management: KM, learning organization: LO, and contemplative education to develop the school administration. The director changed the administration process to become more participating and open-minded. The meeting was provided to the teachers for two hours on Tuesdays during 2 p.m. – 4 p.m. in order to discuss and exchange the problem about learning management. The successful teachers shared and suggested the solution for those problems and allowed other teachers to give the opinion in positive and creative ways. Moreover; the teachers could adjust their thinking process and change their teaching methods to develop their students to become 21st century learner. The school applied Lesson Study: LS of Charinee Triwaranyu (2011, p.20) to school context by specifying the 4 steps of Lesson Study to develop the teachers that were 1) planning: LS1 2) making lesson plan: LS2 3) class observation: LS3 4) reflection: LS4. These processes affected to the development of teachers and gave themselves a chance to study and develop together with 21st century students. From knowledge transfer has been changed to the role of the director constructed the knowledge to students to learn by themselves to the truly and lasting knowledge. Lastly, teachers changed themselves.

References

1. ชาริณี ตรีวรัญญู. (2552). การพัฒนาสมรรถภาพการจัดการเรียนการสอนของครูประถมศึกษาตามแนวคิดการศึกษาผ่านบทเรียน. วิทยานิพนธ์ ค.ด. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

2. ธีระศักดิ์ บึงมุม. (2559). การบริหารจัดการโรงเรียนวิถีพุทธในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานกระทรวงศึกษาธิการ, วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี, 8(2) : 134-140.

3. นภาพร วรเนตรสุดาทิพย์. (2554). การศึกษาชั้นเรียน (Lesson study) : แนวคิดใหม่ในการพัฒนาวิชาชีพครู Lesson Study: A New Concept for Teacher Professional Development, วารสารวิจัย มข, 1(2) : 86-99.

4. นโยบายรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ. (2558), [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก : http://www.mkarea2.go.th/UserFiles/File/291058_1.pdf สืบค้นเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ 2559.

5. นฤมล อินทร์ประสิทธิ์. (2552). การศึกษาชั้นเรียน : นวัตกรรมเพื่อการปฏิรูปครู, บทความวิชาการ, 32(2) : 12-21.

6. บังอร เสรีรัตน์ ชาริณี ตรีวรัญญู และเรวณี ชัยเชาวรัตน์. (2558) .วิถีสร้างครูสู่ศิษย์ : เอกสารประมวลแนวคิดและแนวทางพัฒนาวิชาชีพครูสำหรับคณะทำงาน. กรุงเทพฯ: ม.ป.ท.

7. ปราณี อ่อนศรี. (2557). จิตตปัญญาศึกษา : การศึกษาเพื่อการพัฒนามนุษย์ในศตวรรษที่ 21, วารสารพยาบาลทหารบก, 15(1) : 7-11.

8. ปริชมน กาลพัฒน์. (2554). การจัดการเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐาน, คณะเภสัชศาสตร์: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

9. รายงานประจำปีของสถานศึกษา. (2559). รายงานประจำปี 2559. เชียงใหม่: โรงเรียนบ้านแม่จ้อง.

10. รัตนา ดวงแก้ว. (2553). คู่มือการถอดบทเรียนโครงการพัฒนาชุมชน.” [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http: banprak-nfe.com/webbord/index.php? สืบค้นเมื่อ 29 มีนาคม 2559.

11. ลัดดา ศิลาน้อยและคณะ. (2554). รูปแบบการบริหารจัดการเพื่อพัฒนาวิชาชีพครูในภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน, วารสารมหาวิทยาลัยขอนแก่น, 16(3) : 281-291.

12. วิจักขณ์ พานิช. (2550). เรียนรู้ด้วยใจอย่างใคร่ครวญ การศึกษาดั่งเส้นทางแสวงหาทางจิตวิญญาณ. กรุงเทพฯ: สวนเงินมีมา.

13. วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21, กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.

14. วีรนุช สุทธพันธ์. (2558). รูปแบบการบริหารจัดการโรงเรียนวิถีพุทธที่มุ่งเน้นจิตอาสาของนักเรียนประถมศึกษา, วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย, 5(2) :112-121.

15. สำนักงานส่งเสริมสังคมแห่งการเรียนรู้และคุณภาพเยาวชน. (2559). “การยกระดับคุณภาพ ครูไทยในศตวรรษที่ 21.” [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก http://seminar.glf.or.th/file/Download File/621 สืบค้นเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2559.

16. อัญชลี ธรรมะวิธีกุล. (2552). “เทคนิคการนิเทศ : ระบบพี่เลี้ยงและการให้คำปรึกษา (Mentoring).” [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก https://panchalee.wordpress.com/2009/07/28/mentoring สืบค้นเมื่อ 29 มีนาคม 2559.
Published
2018-12-06
Section
บทความวิจัย