DISASTER MANAGEMENT INTEGRATION OF PHUKET PROVINCE INTO THAILAND 4.0 CONTEXT

Main Article Content

สมศักดิ์ คงทอง พิภพ วชังเงิน อติพร เกิดเรือง

Abstract

              The objectives of this research were to study 1) the quality management behavior of disaster management of Phuket province into Thailand 4.0 context, 2) the disaster management of Phuket province into Thailand 4.0 context 3) the disaster management integration of Phuket province into Thailand 4.0 context, and 4) The relationship between quality management behavior and disaster management with the disaster management integration of Phuket province into Thailand 4.0 context. The population used in this study was people in Phuket, which were 402,017 people used in research. The sample is selected by stratified random sampling. Determined the sample size by using the table of Taro Yamane at 95% confidence level, 5% error has a sample of 400 people. The instrument for data collection was a questionnaire, which examines the quality of content validity by the qualified person with an index of item-objective congruence (IOC) of all questions more than 0.70. It finds reliability by using Cronbach's alpha coefficient. The confidence of the questionnaire is 0.98. Data analysis using descriptive statistics, including frequency, percentage, mean, standard deviation, and inferential statistics such as Pearson's correlation coefficient analysis.


          The results of the study showed that: 1) The quality management behavior of disaster management of Phuket province into Thailand 4.0 context has an overall average at a moderate level (M = 3.192, SD = 0.69). 2) The disaster management of Phuket province into Thailand 4.0 context has an overall average level at a moderate level (M = 3.18, SD = 0.71). 3) The disaster management integration of Phuket province into Thailand 4.0 context has an overall average level at a moderate level (M = 3.20, SD = 0.68). 4) Quality management behaviors of disaster management and disaster management were positively correlated the disaster management integration of Phuket province into Thailand 4.0 context, with statistical significance level at 0.01.

Keywords

Article Details

How to Cite
คงทองส., วชังเงินพ., & เกิดเรืองอ. (2019). DISASTER MANAGEMENT INTEGRATION OF PHUKET PROVINCE INTO THAILAND 4.0 CONTEXT. Journal of MCU Nakhondhat, 6(6), 3138-3153. Retrieved from https://www.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/203554
Section
Research Articles

References

Cronbach, L.J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16 (3), 297-334.

Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitude. New York: Wood Worth.

The United Nations Office for Disaster Risk Reduction (UNISDR). (2013). Post-2015 Framework for Disaster Risk Reduction (HFA2). Report from 2013 Global Platform Consultations. เรียกใช้เมื่อ 14 พฤศจิกายน 2561 จาก https://www.unisdr.org/files/35070_hfa2consultationsgp2013report.pdf

กรมทรัพยากรน้ำ. (2556). โครงการจัดทำแผนรวมการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำ ในลุ่มน้ำในพื้นที่ลุ่มน้ำบางปะกง-ปราจีนบุรี. ใน รายงานฉบับสุดท้าย (รายงานหลัก). กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.

กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย. (2555). ความร่วมมือด้านการจัดการสาธารณภัยในอาเซียน. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงมหาดไทย.

กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย. (2556). การลดความเสี่ยงจากสาธารณภัย. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงมหาดไทย.

กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย กระทรวงมหาดไทย. (2560). 15 ปี ปภ. สานพลัง “ประชารัฐ” จัดการสาธารณภัยเชิงรุก ขับเคลื่อน Thailand 4.0 มุ่งสู่เป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืน. เรียกใช้เมื่อ 14 พฤศจิกายน 2561 จาก https://www.disaster.go.th/th/cdetail-12035-news-207-1/

จิรนนท์ พุทธา และจำลอง โพธิ์บุญ. (2561). การป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในประเทศไทย. วารสารเกษมบัณฑิต, 19(1), 31-44.

ณรัฐพันธ์ เขจรนันทน์. (2551). พฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคชั่น.

ธนวัฒน์ แปงใจ. (2558). ปัจจัยที่มีผลกระทบต่อความสำเร็จในการบริหารงานป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยของสำนักงานป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยจังหวัดสาขา. ใน รายงานการศึกษา. วิทยาลัยป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย.

ประสิทธิ์ เวียงสงค์ และคณะ. (2557). แนวทางการพัฒนาการป้องกันและแก้ไขปัญหาสาธารณภัยของเทศบาลตําบลกมลาไสย อําเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารบัณฑิตศึกษา, 11(53), 89-96.

พิทักษ์ มั่นจันทึก และศุภณัฏฐ์ ทรัพย์นาวิน. (2558). กลยุทธ์การบริหารด้านการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยของเทศบาลในเขตอำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี. วารสารศิลปากร, 8(2), 2351-2368.

พิมพ์ระพี พันธ์วิชาติกุล. (2561). เรือล่มที่ภูเก็ตกับการลงทุนท่องเที่ยวปลอดภัย. เรียกใช้เมื่อ 14 พฤศจิกายน 2561 จาก https://www.thebangkokinsight.com

วิทวัส ขุนหนู. (2556). การพัฒนาเครือข่ายการมีส่วนร่วมในการป้องกันอุทกภัย กรณีศึกษาอำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารปาริชาต มหาวิทยาลัยทักษิณ, 31(1), 163-181.

สายฝน แสงหิรัญ ทองประเสริฐ และชนิษฎา ชูสุข. (2558). การจัดการภัยพิบัติขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและเครือข่ายองค์กรชุมชน. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 8(4), 112-123.

หทัยทิพย์ นราแหวว และทวิดา กมลเวชช. (2561). การบริหารจัดการอุทกภัยของเทศบาลนครหาดใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. วารสารการเมืองการปกครอง, 8(1), 229-245.

องค์การบริหารส่วนจังหวัดภูเก็ต. (2560). แผนยุทธศาสตร์ภูเก็ต พ.ศ. 2560-2564. เรียกใช้เมื่อ 14 พฤศจิกายน 2561 จาก https://www.phuket.go.th/webpk/default.php/%20webpk/file_data/gastronomy/01.pdf

อนุศักดิ์ ฉิ่นไพศาล. (2557). บริหารงานงานคุณภาพในองค์กร. กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคชั่น.

Most read articles by the same author(s)