THE EFFECT OF ANGER MANAGEMENT EMPHASIZING COGNITIVE THERAPY ON AGGRESSIVE BEHAVIOR OF SCHIZOPHRENIC PATIENTS

  • พยุงศักดิ์ ฝางแก้ว Prasrimahabhodi Psychiatric Hospital
  • เพ็ญนภา แดงด้อมยุทธ์ Faculty of Nursing, Chulalongkorn University
Keywords: Anger management, Cognitive therapy, Aggressive behavior, Schizophrenic patients

Abstract

Objectives: To compare aggressive behavior of schizophrenic patients before and after receiving the anger management emphasizing cognitive therapy, and to compare aggressive behavior of schizophrenic patients who received anger management emphasizing cognitive therapy and those who received regular nursing care.

Method: The subjects were male diagnosed with schizophrenia, who met the inclusion criteria and receiving services in inpatient of Psychiatric Hospital. They were matched pair and then randomly assigned into experimental group and control group, 20 subjects in each group. The experimental group received the anger management emphasizing cognitive therapy, and the control group received regular nursing care. The research instruments consisted of: 1) The anger management emphasizing cognitive therapy, 2) Demographic questionnaire, and 3) Aggressive Behavior Assessment. All instruments were tested for content validity by 5 professional experts. The reliability of Aggressive Behavior Assessment by Kuder -Richardson (KR-20) was .81. Data were analyzed using descriptive statistics and t-test.

Results: 1) The mean score of aggressive behavior of the experimental group after receiving the anger management emphasizing cognitive therapy were significantly lower than those before at the .05 level. 2) The mean score of aggressive behavior who received the anger management emphasizing cognitive therapy were significantly lower than those who received regular nursing care, at the .05 level

References

กชพงศ์ สารการ. (2542). พฤติกรรมรุนแรงของผู้ป่วยจิตเวชและการจัดการของบุคลากรโรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาสุขภาพจิตและการพยาบาลจิตเวช,มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

กรมสุขภาพจิต.(2559). รายงานประจำปีกรมสุขภาพจิต ปีงบประมาณ 2559 (Annual Report 2016). กรุงเทพฯ: หจก. บางกอกบล๊อก.

กนกวรรณ ลิ้มศรีเจริญ. (2558). โรคจิตเวชและโรคจิตชนิดอื่น. ใน นันทวัช สิทธิรักษ์ และคณะ (บรรณาธิการ). จิตเวช ศิริราช DSM-5. กรุงเทพฯ: ประยูรสาส์นไทยการพิมพ์.

กัญญาวรรณ ระเบียบ. (2555). ผลของโปรแกรมการฝึกการผ่อนคลายกล้ามเนื้อร่วมกับการควบคุมความโกรธต่อพฤติกรรมก้าวร้าวในผู้ป่วยจิตเภท. วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช, คณะพยาบาลศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ทัศไนย วงศ์สุวรรณ. (2542). ผลของการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่มตามแนวคิดพิจารณาเหตุผล อารมณ์และพฤติกรรมต่อความโกรธของนักเรียนวัยรุ่น. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการปรึกษา, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พิเชฐ อุดมรัตน์ และสรยุทธ วาสิกนานนท์. (2552). ตำราโรคจิตเภท. สงขลา: ชานเมืองการพิมพ์.

มาโนช หล่อตระกูล และปราโมทย์ สุคนิชย์. (2558). จิตเวชศาสตร์รามาธิบดี.พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: ภาควิชาจิตเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล.

โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์. (2556). รายงานสถิติประจำปี. อุบลราชธานี: โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์.

ศุภโชค สิงหกันต์. (2558). พฤติกรรมก้าวร้าวรุนแรง. ใน นันทวัช สิทธิรักษ์ และคณะ (บรรณาธิการ). จิตเวช ศิริราช DSM-5. กรุงเทพฯ: ประยูรสาส์นไทยการพิมพ์

สมภพ เรืองตระกูล.(2554). ตำราจิตเวชศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: เรือนแก้วการพิมพ์.

สิรินภา จาติเสถียร. (2547). แบบวัดการแสดงความโกรธ. ในผลการสอนเทคนิคการควบคุมความโกรธต่อการแสดงความโกรธของผู้ป่วยจิตเภทโรงพยาบาลศรีธัญญา. วารสารโรงพยาบาลศรีธัญญา, 8(2), 12-23.

อรพรรณ ลือบุญธวัชชัย. (2554). การพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช. พิมพ์ครั้งที่ 4.กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อัจฉราพร สี่หิรัญวงศ์, ประภา ยุทธไตร, พวงเพชร เกสรสมุทร, และวารีรัตน์ ถาน้อย. (2557). การพยาบาลจิตเวชศาสตร์. กรุงเทพฯ:โรงพิมพ์สายธุรกิจ.

Beck, J. S. (1995). Cognitive Therapy: Basic and Beyond. New York : Guilford Press.

Chan, H. Y., Lu, R. B., Tseng, C. L., & Chou, K. R. (2003). Effectiveness of the anger control program inducing anger expression in patient with schizophrenia. Archives of Psychiatric Nursing, 17(2), 88-95.

Cheung, P., Schweitzer, I., Crowlev, K., & Tuckwell. V. (1997). Aggressive behavior in schizophrenia: role of state versus trait factors. Psychiatry Research, 72, 41-50.

Chou, K. R., Lu, R. B., & Mao, W. C. (2002).Factors relevant to patient assaultive behavior and assault inpatient psychiatric units in Taiwan . Archives of Psychiatric Nursing, 16(4), 187-195.

Glancy, G., & Saini, M. A. (2005). An evidenced-based review of psychological treatments of anger and aggression. Brief Treatment and Crisis Intervention, 5(2), 229-248.

Han, D. H., Park, D. B., Na, C., Baik, S. K., & Young, S. L., (2004). Association of aggressive behavior in Korean male schizophrenic patients with polymorphisms in the serotonin transporter promoter and catecholamine-O-methyltrasfersegenes. Psychiatry research, 129, 29-37.

Hagiliassis, N., Gulbenkoglu, H., Dimarco, M., Young, S., & Hudson, A. (2005).The Anger management project: A group intervention for anger in people with physical and multipledisabilities. Journal of intellectual & Developmental disability, 30(2), 86 - 96.

Jacobson, E. (1962). You Must Relax. New York: Mc Graw-Hill Book.

Jung, H. S., Song, J. Y., & Chung, K. J. (2000). Anger experience and expression in patients with schizophrenia. Journal of the Korean Neurological Psychiatric Association, 39(6), 1045-1053.

Kay, S. R., Wolkenfeld, F., & Murrill. (1998). Profile of aggression among psychiatric inpatient II: Covariates and predictors. The Journal of Nervous and Mental Disease, 176 (7), 547-557.

Lejoyeux, M., Nivoli, F., Basquin, A., Petit, A., Chalvin, F., & Embouazza, H. (2013). An Investigation of factors increasing the risk of aggressive behavior among schizophrenic inpatients. Forensic Psychiatry, 97(4), 1-6.

Martha, L. C. (2000). Understanding and Treating Violence Psychiatric patients. Washington DC: American Psychiatric press.

Monahan, J. (2006). An actuarial model of violence risk assessment for persons with mental disorder. Psychiatric services, 56(7), 810 – 815.

Novaco, R. W. (1975). Anger control: The development and evaluation of an experimental. Lexington, Mass: D.C. Health and company.

Paul, W., Jessica, J., Rachel, T., & Gill, G. (2002). A Randomized controlled trial of the efficacy of a cognitive behavioral anger management group for client with learning disabilities. Journal of Applied Research in Intellectual Disabilities, 15, 224-235.

Polit, D. & Beck, C. T. (2004). Nursing research: Generating and assessing evidence for nursing practice. Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkins.

Rossi, A. M., Jacobs, M., Monteleone, M., Olsen, R., Surber, R. W., & Winkler, E. L., et al. (1986). Characteristics of psychiatric patients who engage in assaultive or other Fearing dicing behaviors. The Journal of Nervous and Mental Disease, 174(4), 154-160.

Song, H., & Min, S. K. (2009). Aggressive behavior model in schizophrenia patients. Psychiatry Research, 167(2009), 58-65.

Spielberger, C. D. (1996). Manual for the state-trait anger expression inventory (STAXI). Odessa, FL: Psychological Assessment Resources.

Thomas, S. P. (2001).Teaching healthy anger management. Psychiatric Care, 37(2), 41-48.

Westbrook, D., Kennerly, H., & Kirk, J. (2007). Cognitive Behavior Therapy: Skill and Applications. Los Angles: SAGE Publication.

Yudofsky, S., Silver, J. M., & Jackson, W. (1986). The overt aggressive scale for the objective rating scale of verbal and physical aggression. American Journal of Psychiatry, 143(1), 35-39.
Published
2019-04-26
Section
Research Articles