LOCAL WISDOM IN TREATMENT OF TRADITIONAL CHEMISTS IN NAKHON RATCHASIMA

Main Article Content

Thipwari Songnok นนทิยา จันทร์เนตร

Abstract

This research aimed at collecting the knowledge asset about local wisdom treatment of folk medicine men in Nakhon Ratchasima province, examining their know-how and results of the local treatment that exist in the present days and disseminating the folk wisdom about healing techniques from folk medicine men. The research has chosen the purposive sampling with 13 folk medicine men, collecting information by interviewing that was approved by the experts. There was a structured interview questioning about the treatment and interview with the patient who is healed by the folk medicine men and unstructured interview questioning about the treatment from folk medicine men and group interview and discussion and analytic conclusion. The results revealed that the knowledge asset of local wisdom treatment of folk medicine men is the learning from their ancestor and non-ancestor, which are priests and laypersons. The folk medicine men select their heirs, who must be member of the same family or someone who interested and passionate in local wisdom, diligent, high attempt on remembering sacred healing spells and be a moral-person. The treatment major based on natural herbs and coconut-oil bone therapy. And knowledge asset promoting is supported by Nakhon Ratchasima Ratchabhat University arranging a public forum and giving them the certificates to honor the folk medicine men, who currently play the role of healers; some people in the communities in Nakhon Ratchasima, which consisted of two osteopaths, one coconut-oil massage therapist and three herbal therapists.

Keywords

Article Details

Section
Research Articles

References

ธรณัส ทองชูช่วย. (2557). ภูมิปัญญาของหมอพื้นบ้านในด้านการใช้สมุนไพรในการรักษาโรค ของอำเภอบางกล่ำ จังหวัดสงขลา. ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชายุทธศาสตร์การพัฒนา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา, สงขลา.
บัวทอง จูมพระบุตร. (2554). วิธีการถ่ายทอดภูมิปัญญาของหมอยาพื้นบ้านไทยอีสานและลาว. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชายุทธศาสตร์การพัฒนาภูมิภาค (กลุ่มสาธารณสุขชุมชน) มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, สุรินทร์.
ประภากร แก้ววรรณา. (2554). ตำราการจัดการความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่น. อุดรธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
พระสุริยา มาตย์คำ. (2552). การพัฒนากระบวนการสืบทอดภูมิปัญญาหมอพื้นบ้านในประเทศไทยและสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว.ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชายุทธศาสตร์การพัฒนาภูมิภาค มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, เลย.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2550). เอกสารประกอบการสอนชุดวิชาประสบการณ์วิชาชีพการแพทย์แผนไทย. หน่วยที่ 8-15 (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
รัชนี จันทร์เกษ ประพจน์ เภตรากาศ และ วิชัย จันทร์กิติวัฒน์. (2553). สถานการณ์หมอยาพื้นบ้านในส่วนภูมิภาคในประเทศไทย.รายงานสถานการณ์ : การแพทย์แผนไทย การแพทย์พื้นบ้าน และการแพทย์ทางเลือก ประจำปี พ.ศ. 2550-2552. กรุงเทพมหานคร : ศูนย์ข้อมูลเชิงยุทธศาสตร์ สำนักวิชาการ กรมพัฒนาการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก.
วิชัย โชควิวัฒน์. (2551). การพัฒนากำลังคนภูมิปัญญาไทสุขภาพวีถีไท. นนทบุรี : องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดนครราชสีมา. (2549). ปูมเมืองโคราช บันทึกคำบอกเล่า จากภูมิปัญญาท้องถิ่น. นครราชสีมา : สมบูรณ์การพิมพ์.
โอภาส ชามะรัตน์. (2545). ภูมิปัญญาหมอพื้นบ้านกับการใช้สมุนไพรบำบัดรักษาความเจ็บป่วย: กรณีศึกษานายแวว วงศ์คำโสม บ้านโคนผง ตำบลสานตม อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาไทยศึกษาเพื่อการพัฒนา สถาบันราชภัฏเลย, เลย.