Knowledge Management Model for Community Businesses in Roi-Et Province

Main Article Content

นิภาภรณ์ จงวุฒิเวศย์ รังสรรค์ สิงหเลิศ ศศิธร เชาวรัตน์

Abstract

This research was Mixed Method Researches. The research objectives were to study on knowledge management model of community business group in Roi Et, to investigate a  suitable knowledge management model including 10 factors, and 3) to try out and evaluate the developed model.  The research consisted of 3 phases including 1) Population was 1,353 groups. Sample size of 309 groups were determined by Yamane’ Formula and were collected by simple random technique. Data was gathered by questionnaire as instrument with reliability of .93. The results showed that: 1) Factors affecting success of knowledge management for community business were knowledge management participation, and an analysis and extraction of knowledge with statistical significance at the .05 level,.  2) Knowledge management model of community business was an activity packet which consisted of 2.1) participatory activities in knowledge management on brainstorming, speaking, and education tour and  2.2) analysis and extraction of knowledge on self-analysis and emotional
development and. 3) The knowledge management of community business of plastic weaving group in Mueywadee sub-district, it was revealed that after training mean score was higher than before training with the statistical significance at the .05 level. It was showed that the model of knowledge management of community businesses in Roi Et province had an effectiveness to develop community competencies.

Keywords

Article Details

Section
Articles (บทความ)
Author Biographies

นิภาภรณ์ จงวุฒิเวศย์, Doctor of Philosophy (Regional Development Strategies) Rajabhat Maha Sarakham University

Doctor of Philosophy (Regional Development Strategies) Rajabhat Maha Sarakham University

รังสรรค์ สิงหเลิศ, Doctor of Philosophy Population Education Rajabhat Maha Sarakham University

Doctor of Philosophy Population Education Rajabhat Maha Sarakham University

ศศิธร เชาวรัตน์, Doctor of Philosophy (Regional Development Strategies) Rajabhat Maha Sarakham University

Doctor of Philosophy (Regional Development Strategies) Rajabhat Maha Sarakham University

References

กรมการพัฒนาชุมชน, สำนักเสริมสร้างความเข้มแข็งชุมชน. (2553). การขับเคลื่อนกระบวนการแผนชุมชน. กรุงเทพฯ.
Department of Community Development, Community Strengthening Office. (2010). Process of community planning process. Bangkok.

กระทรวงศึกษาธิการ สำนักงานสภาสถาบันราชภัฏ สำนักงานมาตรฐานการศึกษา. (2545). ชุดวิชาการจัดการและการวางแผนธุรกิจ. กรุงเทพฯ: ศรีสยามพริ้นท์แอนด์แพคก์.
Ministry of Education Rajabhat Institute Council Office of Educational Standards. (2002). Management and Management Business planning. Bangkok.

ชุติกาญจน์ ศรีวิบูลย์. (2554). หลักบริหารพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: ศูนย์หนังสือจุฬา.
Sriwiboon, Chutikarn. (2011). Human Resources Management. Bangkok. Chulalongkorn Book Center.

ธงชัย พาบุ. (2552). รูปแบบการจัดการความรู้ธุรกิจสุดยอดหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์. (ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น. ขอนแก่น.
Phabu, Thongchai. (2009). Knowledge Management Model for OTOP’S Product Champion. Information Studies Graduate School Khon Kaen University.

ธีระ ภูดี. (2560). การจัดการความรู้ของกลุ่มสนใจการผลิต ผลิตภัณฑ์จากไผ่ : กรณีกลุ่มสนใจในชุมชนโดยรอบ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์. วารสารวิชาการแพรวากาฬสินธุ์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 4(3), 473-492.
Phudee, Theera. (2017). A Study of Knowledge Management of Manufacturing Bamboo Products: The Case of Interested Group Surrounding Kalasin University. Pae-waKalasin Journal of Kalasin University, 4(3), 473-492.

นงนภัส เที่ยงกมล. (2550). การบริหารยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพฯ: แสงชัยการพิมพ์.
Thiengkamol, Nongnapas. (2007). Globalization Administration. Bangkok: Sangchai Publishng.

นงนภัส คู่วรัญญู เที่ยงกมล. (2554จ). สิ่งแวดล้อมและการพัฒนาเล่ม 1. (Environment and Development Book 1). (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Thiengkamol, Khoowaranyoo, Nongnapas. (2011e). Environment and Development Book 1. (4th ed.). Bangkok: Chulalongkorn University Press.

นงนภัส คู่วรัญญู เที่ยงกมล. (2559). การพัฒนาทฤษฎีด้วยงานวิจัยลิสเรล. (Theory Development with LISREL Research). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Thiengkamol, Khoowaranyoo, Nongnapas. (2016). Theory Development with LISREL Research. Bangkok: Chulalongkorn University.

ประเวส วะสี. (2545). การจัดการความรู้. เอกสารการประชุมเชิงปฏิบัติการเพื่อยกร่างโครงการนำร่องการจัดการ ความรู้ 27 กรกฎาคม 2545. กาญจนบุรี.
Vassi, Pravas. (2002). Knowledge Management. Workshop paper for drafting a knowledge management pilot project. Kanchanaburi.

มงคล ด่านธานินทร์. (2545). เศรษฐกิจชุมชนพึ่งตนเองเชิงระบบ: หลักการและแนวทางปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
Danthanintr, Mongkol. (2002). Self-reliant community economy: Principles and practices. Bangkok: SE-EDUCATION.

มาโนช ศัพทะนาวิน. (2547). การมีส่วนร่วมของสมาชิกกลุ่มแม่บ้านเกษตรกรโพธิ์ตากในการดำเนินงานธุรกิจชุมชน กิ่งอำเภอโพธิ์ตากืจังหวัดหนองคาย ในเขตโครงการพัฒนาลุ่มน้ำห้วยทอนอันเนื่องมาจากพระราชดำริ. (ศิลปศาสตรมหาบัณฑิตสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา). สถาบันราชภัฏเลย. เลย.
Satapanin, Manoj. (2004). The participation of phothak farmer s housewife group member in community business implementation at sub amphoe phothak nongkhaiproject initiated by his majesty the king. Rajabhat Institute ley.

สมหมาย สาดทรัพย์. (2542). ความเข้มแข็งของชุมชนตามแนวทางพัฒนาเศรษฐกิจแบบพอเพียงของชาวพุทธ : กรณีศึกษา ชุมชนศีรษะอโศก อำเภอกันทรลักษณ์ จังหวัดศรีสะเกษ. (ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์. กรุงเทพฯ.
Ladsap, Sommai. (1999). Community Strength according to Development Guideline of Sufficiency Economy of Buddhist: A Case Study of Srisa-Asoke Community, Kantharalak District, Sisaket Province. Master of Arts. National Institute of Development Administration, Bangkok.

สัญญา เคณาภูมิ. (2558). แนวทางการพัฒนาประสิทธิผลของวิสาหกิจชุมชนในเขตพื้นที่จังหวัดมหาสารคาม. วารสารวิชาการแพรวากาฬสินธุ์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 2(3), 68-84.
Kenaphoom Sanya. (2015). The Approach for Developing the Effectiveness of the Small and Miro of Community Enterprise (SMCE) in Maha Sara Kham Province. Pae-waKalasin Journal of Kalasin University, 2(3), 68-84.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12, สืบค้นเมื่อ 3 กันยายน 2561. จาก http:// www.nesdb.go.th
Office of the National Economic and Social Development Board. (2017). National Economic and Social Development Plan No.12. 2560-2564.

Beaulieu, A. (2001). Managing knowledge. A Review of the Current Literature, 2(3), 173-193.

Beesley, L., & Cooper, C. (2008). Defining knowledge management (KM). activities: Towards consensus: Journal of Knowledge Management.

Coakes, E., Amar, A. D., & Granados, L. M. L. (2010). Knowledge Management, strategy, and technology. A global snapshot: Journal of Enterprise Information Management.

Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297-334.

Heffner, M. (2006). Knowledge management for technological innovation in organizations: The fusion process for creating intellectual capital. Journal of Knowledge Management.

Rovinelli, J., & Hambleton, K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2, 49-60.

Yamane ,Taro. (1973). Statistics an Introductory Analysis. (3rd ed.). New York: Harper & Row, Publishers, Inc.