Guidelines for Management of Sustainable Eco-tourism: A Case Study of Khao Khitchakut National Park, Chantaburi Province

Main Article Content

ภูวดล บัวบางพลู

Abstract

The purposes of this research are to 1) To study ecotourism in contexts of Khitchakut Mountain National Park 2) To study conditions of ecotourism management 3) To represent guidelines of sustainable ecotourism management. The methodologies are to study on the literature reviews, to participate for interviewing and surveying the group of stakeholders in ecotourism management. The results in the areas of the guidelines of sustainable ecotourism management have found that 1) The national park should increase the admission fee during the travel festival 2) The tourist activities should be provided interestingly and the packages tour should be offered for selling 3) The travel places should be promoted for more tourist attraction and popularity 4) The tourist activities should be promoted all years for getting income from travel continuously 5) The quality and standard of ecotourism services should be developed for impressing tourist and coming back again. The areas of social and culture have found that 1) The local population should be more participated for tourism management in the national park 2) The staff should be sought for sharing knowledge and skills of ecotourism management 3) The local society should be promoted for knowledge and understanding of resources conservation both nature and culture. Therefore, these resources are existed sustainably 4) The group or organization of ecotourism should be established. The areas of environment have found that 1) the limitation of capabilities for supporting the Khoa Pha Bath areas should be identified 2) The entry areas should be organized, especially during the worship Buddha festival 3) The penalty should be provided clearly and strictly for protecting natural resource and environment 4) The manual for ecotourism and conservation should be published.

Keywords

Article Details

Section
Articles

References

1. กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช. (2558). การจำแนกเขตการจัดการพื้นที่อุทยานแห่งชาติ. สืบค้นเมื่อ 20 สิงหาคม 2559, จาก https://portal.dnp.go.th.

2. การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2544). แผนปฏิบัติการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: อัลซา.

3. ฐานเศรษฐกิจออนไลน์. (2559). ท่องเที่ยวไทยปี 58 ทำสถิติใหม่โกยรายได้ทะลุเป้า 2.23 ล้านล้าน. สืบค้นเมื่อ 20 สิงหาคม 2559, จาก https://www.thansettakij.com

4. วรรณา วงษ์วานิช. (2539). ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

5. สันติชัย เอื้อจงประสิทธิ์. (2550). การท่องเที่ยวกับการพัฒนาเศรษฐกิจไทย. จุลสารวิชาการอิเลคทรอนิกส์ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 20 สิงหาคม 2559, จาก https://www.etatjournal.com

6. Glen T. Hvenegaard. (1994). Ecotourism: A status report and conceptual framework. The Journal of Tourism Studies., 5(2), 24-35.

7. Jerry and Ameeta. (2006). A Framework for Sustainable Ecotourism: Application to Costa Rica. Tourism and Hospitality Planning & Development., 3(2), 131-142.

8. Jetsalid Angsukanjanakul. (2017). Modeling Sustainable Management for Community-based Tourism: A Case Study of Floating Markets in the Lower Central Thailand. International Journal of Management and Applied Science., 3(1), 43-46.

9. Morrison, A. M. and Mill, R. (1992). The Tourism System.: and Introductory Text. New Jersey:Prince - Hall Intentional Inc.The Asia-Pacific Ecotourism Industry. (2012). 7th ASIA PASIFIC ECO TOURISM CONFERENCE. Retrieved on August 19, 2016. From: https://www.penang.gov.my/dmedia/2167-7th-asia-pasific-eco-tourism-conference-apeco-2012.

10. Xu, S., Mingzhu, L., Bu, N., & Pan, S. (2017). Regulatory frameworks for ecotourism: An application of Total Relationship Flow Management Theorems. Tourism Management., 61, 321-330.