กลวิธีทางภาษาที่ใช้ในพระราชดำรัสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (พ.ศ. ๒๔๑๗-๒๔๕๓): การศึกษาจากมุมมองวัจนปฏิบัติศาสตร์

Main Article Content

สิทธิธรรม อ่องวุฒิวัฒน์

Abstract

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อต้องการศึกษากลวิธีทางภาษาที่ใช้ในพระราชดำรัสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (พ.ศ.๒๔๑๗-๒๔๕๓)จากมุมมองวัจนปฏิบัติศาสตร์ โดยมีคำถามการวิจัยว่าพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเลือกใช้กลวิธีทางภาษาใดบ้างในพระราชดำรัสและกลวิธีทางภาษาเหล่านั้นมีวัตถุประสงค์อย่างไรในการสื่อสาร ผลการวิจัยพบว่าพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเลือกใช้กลวิธีทางภาษาในพระราชดำรัสทั้งสิ้น ๙ กลวิธี ได้แก่ ๑.การอ้างถึง ๒.การให้รายละเอียด ๓.การใช้คำกริยาแสดงเจตนาในการสื่อสาร ๔.การใช้อุปลักษณ์ ๕.การใช้ทัศนภาวะ ๖.การให้เหตุผล ๗.การใช้คำทับศัพท์ภาษาอังกฤษ ๘.การใช้คำถามเชิงวาทศิลป์ และ ๙.การใช้ถ้อยคำเรียกตนเองและผู้รับสาร กลวิธีทางภาษาทั้ง ๙ กลวิธีสามารถจำแนกวัตถุประสงค์ในการสื่อสารได้ ๔  ประการ คือ  ๑.เพื่อแจ้งสารไปยังผู้รับสาร  ๒.เพื่อโน้มน้าวและจูงใจผู้รับสาร ๓.เพื่อทำให้ผู้รับสารเห็นภาพอย่างเป็นรูปธรรม และ ๔.เพื่อสื่ออารมณ์หรือความรู้สึกนึกคิดไปยังผู้รับสาร ผลการวิจัยดังกล่าวแสดงให้เห็นถึงพระราชอัจฉริยภาพทางด้านภาษาและปฏิภาณโวหารในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

This research paper examines linguistic devices in King Chulalongkorn's speeches (1874-1910) through pragmatically-oriented perspectives; the questions include which linguistic devices the King adopted in his speeches and for what purposes such devices were adopted. The result demonstrated that the King used nine linguistic devices in his speech:1) Reference 2) Explication3) Intention verbs 4) Metaphors 5) Modality 6) Reasoning 7) Transliteration 8) Rhetoric questions and 9) Addressing.There are four purposes for using these linguistic devices:1) Notification,  2) Convincing and persuasion, 3) Illustration, and 4) Emotional expression. The result also implies the King’s exceptional language and improvisation skills. 

Article Details

Section
บทความประจำฉบับ