Survive The Economic Crisis by Implementing Community Enterprise

Main Article Content

ทศพร แก้วขวัญไกร

Abstract

The economic life of the community was originally founded in the development of
the economy of oneself to one’s own family and later become an economic
community. The process of exchange is more complicated in both micro and macro
level. However, in implementing economic context in each area is different.
This included enhancing the economy to compete in competitions in both domestic and
foreign levels. This aspect is also vulnerable to changes in the situations before the
economic downturn or severe global economic fluctuations during the year B.E. 2540
and B.E 2550, respectively, resulting in a wide variety of ideas to sustain the economic
base to be able to drive forward. Therefore, the most important things to be
reviewed here were the guidelines for the sustainable economic development which
must have a foundation of existing agriculture and economic community.
The foundation of a stronger economy by bringing knowledge and wisdom for strengthening the
movement to unite the power of self-reliance must be considered together with the
application that is in accordance with the community and local resources. The basic
agricultural knowledge and traditional wisdom together with modern concepts must
be used to be in line with the globalization. The changes derived from the mixtures
of ideas, knowledge and local wisdom contributing the creative process in the form
of community economic development. This process consisted of resource allocation,
capital managements, setting up the regulations for helping each other, relying on
each other from the primary to the secondary level until it became the community
enterprise concepts combined with community economy together with the suffciency
economy principles. These concepts were applied to the balance of the community
for strengthening the community in competing in competitions in complex systems.
Hence, to achieve a better understanding of the principles and concepts of
community enterprise, the seven issues were explained: 1)The development and defnitions
of community enterprise, 2) The importance of community enterprise, 3) Concepts of
community enterprise, 4) Types and forms of community enterprise, 5) Key elements
of community enterprise, 6) Goals of community enterprise, and 7) Epilogue framework
for community enterprisedevelopment.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
บทความวิชาการ (Academic Paper)

References

กฤตภาส เสมอพิทักษ์และคณะ. (2554). การบริหารจัดการแบบมีส่วนร่วมของวิสาหกิจชุมชนกลุ่มผลิตนำ้าดื่ม
ชมรมอาสาสมัครสาธารณสุขหมู่บ้าน ตำาบลบ้านสา อำาเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำาปาง.
กรุงเทพมหานคร: สำานักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัยแห่งชาติ (สกว.).
กษมาพร พวงประยงค์และนพพร จันทรนำาชู. (2556). แนวทางการพัฒนาวิสาหกิจชุมชนกลุ่มการแปรรูป
และผลิตภัณฑ์ จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย ปีที่ 5 ฉบับที่ 1:20-23.
กองส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน กรมส่งเสริมการเกษตร. (2559). วิสาหกิจชุมชนน่ารู้.
สืบค้นเมื่อ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2559, จาก http://www.sceb.doae.go.th/Ssceb2.htm.
กัญญามน อินหว่างและคณะ. (2554). การจัดการวิสาหกิจชุมชน. พิมพ์ครั้งที่ 1. พิษณุโลก:
มหาวิทยาลัยพิษณุโลก.
จันทนา พงศ์สิทธิกาญจนา. (2556). ตัวแบบการจัดการเพื่อการบรรลุยุทธศาสตร์วิสาหกิจชุมชน
จังหวัดนครปฐม.วารสารดุษฏีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์ (ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์)
ปีที่ 3 ฉบับที่2 :46.
ณรงค์ เพ็ชรประเสริฐและพิทยา ว่องกุล. (2545). วิสาหกิจชุมชน: กลไกเศรษฐกิจฐานราก.
กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เดชวิทย์นิลวรรณและทิพย์พธู กฤษสุนทร. (2557). กระบวนการและกลยุทธ์การถ่ายทอด
ภูมิปัญญาท้องถิ่น กรณีศึกษาเทศบาลตำาบลฟ้าฮ่าม อำาเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่.
กรุงเทพมหานคร: สำานักงานกองทุนการวิจัยแห่งชาติ (สกว.)
ทวีศักดิ์ นพเกสร. (2545). วิกฤติเกษตรกร: วิกฤติสังคมไทยสู่ทางรอดในโลกใหม่. (พิมพ์ครั้งที่ 2).
พิษณุโลก: สถาบันพัฒนาสี่แยกอินโดจีน.
ทศพร แก้วขวัญไกร. (2556). เศรษฐศาสตร์มหภาคเบื้องต้น. บุรีรัมย์: ซีพี พิมพ์.
ทศพร แก้วขวัญไกรและจตุพร จันทารัมย์. (2558). เดินถอยหลังไปข้างหน้ากับระบบสหกรณ์.
บุรีรัมย์: วารสารสภา คณาจารย์และข้าราชการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ ปีที่ 1 ฉบับ
ปฐมฤกษ์ มิถุนายน-พฤศจิกายน 2558.
ธวัชชัย บุญมีและคณะ. (2555). การวิจัยและพัฒนากลุ่มวิสาหกิจชุมนบ้านสันทรายต้นกอก
ตำาบลฟ้าฮ่าม อำาเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่: คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัย
ราชภัฏเชียงใหม่.
ธันยมัย เจียรกุล. (2557). ปัญหาและแนวทางการปรับตัวของ OTOP เพื่อพร้อมรับการเปิด AEC.
วารสารนักบริหาร มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ปีที่ 34 ฉบับที่ 1: 31.
ประหยัด มโนพะเส้า. (2556). กระบวนการขับเคลื่อนเครือข่ายกลุ่มวิสาหกิจชุมชนเป็นเครื่องมือใน
การทำางานของเจ้าหน้าที่ส่งเสริมการเกษตร จังหวัดลำาพูน. แก่นเกษตร ปีที่ 41 หน้า 17-26.
ปริมรัตน์ แขกเพ็ง. (2551). รายงานการศึกษาแนวทางการพัฒนาโครงการสนับสนุนการพัฒนา
อุตสาหกรรมชนบท. กรุงเทพมหานคร: สำานักพัฒนาอุตสาหกรรมชุมชนกรมส่งเสริมอุตสาหกรรม.
ปาริชาติ วลัยเสถียรและคณะ. (2540). โครงการวิจัยเรื่องนโยบายและมาตรการในการส่งเสริมธุรกิจชุมชน.
กรุงเทพมหานคร: สำานักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัยแห่งชาติ ชุดโครงการเศรษฐกิจชุมชน.
พรเพ็ญ ทับเปลี่ยน. (2546). เส้นทางเศรษฐกิจชุมชนในกระแสทุนนิยม. กรุงเทพมหานคร:
สำานักพิมพ์สร้างสรรค์ จำากัด.
พระราชบัญญัติส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน พ.ศ.2548. กรุงเทพฯ : สำานักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลาง
และขนาดย่อม.
พัฒนาธุรกิจสถาบัน, กอง. (2551). คู่มือการปฏิบัติงานสินเชื่อกลุ่มบุคคลของธ.ก.ส. กรุงเทพฯ:
ฝ่ายสินเชื่อสถาบันธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร.
วรางคณา อดิศรประเสริฐ. (2557). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการตลาดสำาหรับผู้ประกอบการสตรี
ในชุมชน: กรณีศึกษาวิสาหกิจขนาดย่อมผลิตภัณฑ์กระดาษสา.วารสารสังคมศาสตร์
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒปีที่ 17ฉบับที่ 1: 44
วิวัฒน์ เมฆอรุณ. (2556). ทุนทางวัฒนธรรมกับการพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชน: กรณีศึกษาภาคเหนือตอนล่าง.
รวมบทความประวัติศาสตร์วัฒนธรรม ในโอกาสศาสตราจารย์เกียรติคุณ
ดร.ฉัตรทิพย์ นาถ สุภา อายุ 72 ปี. กรุงเทพมหานคร: ด่านสุทธาการพิมพ์ จำากัด.
ศศิภา พิทักษ์ศานต์. (2556). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำาเร็จของการนำานโยบายส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน
ไปปฏิบัติ กรณีศึกษาอำาเภอเมืองกระบี่ จังหวัดกระบี่.วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัย
สงขลานครินทร์ ปีที่24 ฉบับที่ 3: 38
ศักดิ์ดา ศิริภัทรโสภณ. (2558). การศึกษากรอบแนวคิดเพื่อการพัฒนาวิสาหกิจชุมชนเพื่อสังคมใน
ประเทศไทย.วารสารสมาคมนักวิจัย ปีที่ 20 ฉบับที่ 2: 55.
ศิริวรรณ เจนการและคณะ. (2545). โครงการพลังแผ่นดิน: กรณีศึกษาด้านธุรกิจชุมชน.
กรุงเทพฯ: มูลนิธิพัฒนาไท.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์และคณะ. (2546). การบริการตลาดยุคใหม่. กรุงเทพมหานคร: บริษัทธรรมสาร.
สมศักดิ์ ชอบตรง. (2549). การวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม: การพัฒนาชุดโจทย์วิจัยเพื่อการพัฒนา
วิสาหกิจชุมชนแบบครบวงจรของจังหวัดสุราษฏร์ธานี. กรุงเทพมหานคร: สำานักงานกองทุน
สนับสนุนงานวิจัยแห่งชาติ (สกว.).
สัญญา เคณาภูมิ. (2558). แนวทางการพัฒนาประสิทธิผลของวิสาหกิจชุมชนในพื้นที่จังหวัด
มหาสารคาม.วารสารวิชาการแพรกาฬสินธุ์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ ปีที่ 2 ฉบับที่ 3: 45.
สำานักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2559). พระราชบัญญัติส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน พ.ศ. 2548.
สืบค้นเมื่อ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2559, จาก https://www.moac.go.th/download/
pos%207608.pdf.
เสน่ห์ จามริก. (2543). เศรษฐกิจพอเพียงกับสิทธิมนุษยชนในสังคมไทย. รวมบทความเศรษฐศาสตร์
การเมือง (เพื่อชุมชน) ฉบับพิเศษ: ธุรกิจกับสิทธิมนุษยชน. กรุงเทพมหานคร:
บริษัทเอดิสันเพรส โปรดักส์ จำากัด.
เสรี พงศพิศและสุภาส จันทร์หงส์. (2548). ข้อควรรู้เกี่ยวกับวิสาหกิจชุมชน. กรุงเทพมหานคร:
ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำากัด.
อภิสิทธิ์ พรมชัยและศุภลักษณ์ สุวรรณะชฎ. (2554). ความสำาเร็จของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนแม่บ้าน
ห้วยกาน. วารสารการบริหารท้องถิ่น ปีที่ 4 ฉบับที่ 2: 58.
อัจฉรา หลาวทองและคณะ. (2550).การศึกษาแนวทางการจัดการทางการตลาดของวิสาหกิจชุมชน
การท่องเที่ยวในเขตอีสานใต้.กรุงเทพมหานคร: สำานักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัยแห่งชาติ (สกว.).
อุทิศ สังขรัตน์และธงพล พรหมสาขา ณ สกลนคร. (2556). แนวทางในการกำาหนดนโยบายภาครัฐ
เพื่อสนับสนุนการดำาเนินงานวิสาหกิจชุมชนในเขตลุ่มทะเลสาบสงขลา. การประชุมหาดใหญ่
วิชาการ ครั้งที่ 4 วันที่ 10 พฤษภาคม 2556.