Legal Issues about Agroforestry System: A Case Study of the Forest Act BE 2484 and the National Forest Act BE 2507

Main Article Content

อดิศร กุลวิทิต พินิจ ทิพย์มณี ณรงค์ ใจหาญ

Abstract

The purpose of this study was to study the legal problems relat ed to use
of agroforestry systems in the forest areas in Thailand, a case study of the Forest
Act BE 2484 (1941) and the National Reserved Forest Act, B.E. 2507 (1964). The main
study focused on sustainable development, the legal state and administrative
discretion including current legal issues regarding the use of forest areas by agroforestry
in Thailand and foreign countries in order to analyze problems and propose proper
solutions to problems that support the implementation of agroforestry systems in
the forest areas of Thailand. This research is a study in legal document including
other documents. According to studies, it has been found that the implementation
of agroforestry systems in the forest areas in Thailand. There are five legal issues.
The first problem is that the definition of the word of forest is not suitable for
agroforestry because currently, the calculation of forest area may be faced with
uncertainty for access to the forest area and may lead the user to be prosecuted
and may not be able to meet the economic, social and environmen tal needs.
Secondly, it is relating to a problem with the rights and duties for the use of forest
areas. There are no specific laws governing the use and distribution of community
rights. The constitutional rights of individuals and communities have not been effective.
Next, it is a problem of lack of the process and the participation of people to allow
the utilization in forest by agroforestry. This process does not allow stakeholders to
participate; therefore, the permit in utilization in forest is unacceptable from people
in the area and may lead to conflict. Fourthly, it is a problem of no law that gives
the discretion power to determine the rules of utilization of forest areas by agroforestry.
Therefore, the consideration in more specific situations to be fair cannot perform
effectively. Finally, it is the lack of central agencies that have the power to regulate
and monitor the utilization of forest areas by agroforestry. Currently the main agency
is the Forest Management Office of the Royal Forest Department w hich has no
authority to authorize the operation of agroforestry systems in accordance with the
law and lack of integration with other agencies or sectors. Consequently, it should
start to amend the Forest Act BE 2484 (1941) and the National Reserved Forest Act,
B.E. 2507 (1964) in Thailand with applying the concept or principle of the law of
foreign countries that have the rules to certify and support the use of agroforestry
systems to consider in the law Thailand so as to find suitable solutions for Thailand.
This will result in the conservation

Keywords

Article Details

Section
บทความวิจัย (Research Paper)

References

กิตติศักดิ์ ปรกติ. (2559). สิทธิของบุคคลซึ่งรวมกันเป็นชุมชน. วารสารนิติศาสตร์. 45 (4), 939-940.
เกรียงไกร เจริญธนาวัฒน์. (2547). หลักกฎหมายว่าด้วยสิทธิและเสรีภาพ (พิมพ์ครั้งแรก). กรุงเทพฯ:
วิญญูชน.
บรรเจิด สิงคะเนติ. (2558). หลักพื้นฐานเกี่ยวกับสิทธิเสรีภาพและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์
(พิมพ์ครั้งที่ 5 แก้ไขเพิ่มเติม). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
ปวริศร เลิศธรรมเทวี. (2559). สิทธิด้านสิ่งแวดล้อมกับรัฐธรรมนูญ (พิมพ์ครั้งแรก). กรุงเทพฯ:
นิติธรรม.
พระราชบัญญัติป่าไม้ พุทธศักราช 2484. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 58 หน้า 1417 (วันที่ 15 ตุลาคม
2484).
พระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 81 ตอนที่ 38 หน้า 263
(วันที่ 28 เมษายน 2507).
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนที่ 40ก
หน้า 1 (วันที่ 6 เมษายน 2560).
วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2549). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายปกครอง (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ:
วิญญูชน.
______. (2553). นิติรัฐ นิติธรรม. ในเอกบุญ วงศ์สวัสดิ์กุล (บ.ก.), นิติรัฐ นิติธรรม (น. 320).
กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วรพจน์ วิศรุตพิชญ์. (2538). สิทธิและเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญ (พิมพ์ครั้งแรก). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
หยุด แสงอุทัย. (2556). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป (พิมพ์ครั้งที่ 19 แก้ไขปรับปรุง).
กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อนุวัฒน์ บุญนันท์. (2554). การควบคุมการใช้ดุลพินิจของฝ่ายปกครองโดยองค์กรตุลาการในระบบ
กฎหมายอังกฤษและระบบกฎหมายไทย. (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขากฎหมาย
มหาชน). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. กรุงเทพฯ.
อุดมศักดิ์ สินธิพงษ์. (2554). กฎหมายเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม (พิมพ์ครั้งที่ 3 แก้ไขเพิ่มเติม). กรุงเทพฯ:
วิญญูชน.
Bell, S., & McGillivray, D. (2006), Environmental Law (6th ed). Oxford: Oxford University
Press.
Commodity Credit Corporation, Department of Agriculture, 7 C.F.R. § 15-1466 (2014)
Cooperative Forestry Assistance Act, 16 U.S.C. § 41-2101a (1978)
DENR Administrative Order No.96-29, Rule and Regulation for the Implementation
of Executive Order 263, (1996)
Forest and Rangeland Renewable, Resources Planning Act, 16 U.S.C. § 36-1642 (1974)
Jim, B. (2015). Global Forest Resources Assessment 2015 How are the world’s forests
changing?, CFA Newsletter, December 2015, Issue 71, 15-17.
King, K.F.S. (1987). The History of Agroforestry. In Howard, A.S. & Nair, P.K.R. (Eds.),
Agroforestry a decade of development (pp. 3-4). Kenya: Printfast Kenya
limited.
Nair, P.K.R. (1993). An introduction to agroforestry. Netherlands: Kluwer Academic
Publishers. The Agricultural Act, 16 U.S.C. § 58-3839aa (2014)
United Nations. A/RES/67/200. International Day of Forests. (2013)
______. (1992). Report of the United Nations conference on environment and
development, United Nations Conference on Environment and
Development-UNCED (Annex I).