Long drums in the culture Ways, Wapipathum district Mahasarakham province

Main Article Content

สิทธิศักดิ์ จำปาแดง

Abstract

The results of the study revealed that the use of long drums in Wapipathum district, Maha sarakham province took place in the long past and was passed down to younger generation ever since. The use of or playing the long drums for competition at the district’s annual Amazing Long Drum Playing Festival  (On son klong yao chao Wapi khong dee puen ban) began for the first time in 1996.The current situations and problems of using such instruments for cultural competition that affected economic, social and cultural aspects of the district under study. Currently, there were 4 groups of the long drum makers. The first group was Mr. Thiang Pintapakang. The rest were the groups of Ban Talard, Ban Kok, and Ban Chokkwang respectively. At the beginning, long drums were made quite roughly due to backward village technology. Later they adopted some machinery for making long drums with a fine and standard quality meeting the needs of most long drum cultural shows. There were more than 15 groups, the long drum players that offered 2 types of cultural shows. First, the cultural shows were performed on various Buddhist traditions, such as, the parades of kanlon, kathin, phapa, hanaga, sport events, local competitions; and second, the district’s annual Amazing Long Drum Playing festival.


 

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Articles

References

เจริญชัย ชนไพโรจน์.(2526). การละเล่นพื้นเมืองของชาวอีสาน, ขอนแก่น : รุ่งเกียรติ.

เจริญชัย ชนไพโรจน์. (2526). ดนตรีและการละเล่นพี้นบ้านอีสาน. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ มหาสารคาม.

นิยพรรณ (ผลวัฒนะ) วรรณศิริ. (2540) มานุษยวิทยาสังคมและวัฒนธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 1 พิมพลักษณ์.กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

บุญโฮม พรศรี. (2543). พิณอีสานการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม กรณีศึกษาจังหวัดอุดรธานี.วิทยานิพนธ์ ศศ.ม. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ประเวศ วะสี. (2541).ประชาคมตําบล. กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์มติชน.

ปุสตี มอนซอน และคณะ. (2546).กรอบแนวคิดในการประเมินศักยภาพเครือข่ายสังคม. กรุงเทพฯ :เอกสารประกอบการประชุมเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ในการขับเคลื่อนโครงการวิจัยชีวิตสาธารณะท้องถิ่นน่าอยู่, สนับสนุนโดยสำนักงานกองทุนสนับสนุนการเสริมสร้างสุขภาพ.

ปรียา หิรัญประดิษฐ์. (2542). “ศิลปะการละเล่นและการแสดงพื้นบ้านในสังคมไทย” ใน ศิลปะการละเล่นพื้นบ้านของไทย. หน้า 1 – 74. นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

รัญจวน อิศรานุวัฒน์. (2542). กลองยาวของชาวอำเภอศรีสมเด็จ จังหวัดร้อยเอ็ด. วิทยานิพนธ์ ศศ.ม. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

วรวุฒิ โรมรัตนพันธ์. (2548). ทุนทางสังคม. กรุงเทพฯ : โครงการเสริมสร้างการเรียนรู้เพื่อชุมชนเป็นสุข.

สมบัติ ทับทิมทอง. (2544). สภาพการดำรงอยู่ของคณะกลองยาวอำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม. ปริญญานิพนธ์ ศศ.ม. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2532).“ร้องรำทำเพลง : ดนตรีและนาฏศิลป์ชาวสยาม,” ศิลปวัฒนธรรม ฉบับพิเศษ.หน้า 109-116, กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์พิฆเณศ.

สุมิตรา ทองพูล. (2554). วัฒนธรรมกลองยาว : การแข่งขัน การอนุรักษ์ และพัฒนาเพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรม อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม. วิทยานิพนธ์ ศศ.ม. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

สุรัตน์ วรางค์รัตน์.(2529). “เส็งกลอง ลายกลองอีสาน,” ศิลปวัฒนธรรม. 7(7) : 105- 113 ; พฤษภาคม.

หนามคอม.(นามแฝง)(2534). “กลองยาว,” ศิลปากร. 34(6) : 50 ; มิถุนายน.