A Model of Community Development for Sustainable Self-Sufficiency : A Case study Dondang Village, Kantharawichai District, Maha Sarakham province

Main Article Content

รังสรรค์ สิงหเลิศ, Ph.D. นิภาภรณ์ จงวุฒิเวศย์

Abstract

The purpose of the research were to analyze current conditions, problems and needs of


Community Economic Development for Self-Sufficiency and Sustainable  a case study of Ban , Ban Srisuk Sub-District, Kantharawichai District,  Maha Sarakham  province, 2) to design a model of Community Development for Sustainable Self-Sufficiency, and 3) to try a model  out on the target population. The research methodology was divided into three phases:


1.Pre-research phase focused on improving relationships of researcher, community leaders, family leaders and officers. The activities consisted of  1) improving relationships with community, 2) surveying and studying community and 3) preparing staff and collaborative networks.


  1. Research phase focusing on designing and developing a model of Community Economic Development for Sustainable Self-Sufficiency. The activities included study and analysis of 1) community problems, and 2) design and development of a model.

  2. Model implementation and evaluation focused on evaluating the model by comparing the outcomes before and after using the model. The evaluation focused on 7 dependent variables: family income, family expense, amount of crops, number of animals, mushroom, amount of consuming products and satisfaction. MANOVA (Repeated Measure) was employed for the comparative analysis.

Results of the research were as follows:


  1. The finding showed that the main problems in community were lack of occupational knowledge and skills of farmers, bad crop harvest including low income. The needs of people in community were development of occupation knowledge and skills and extra income.

  2. The study showed that the model of Community Development for Sustainable Self-Sufficiency consisted of 10 activities: 1) The Mi-dyed fabrics Threat, 2) Career promotion fund, 3) self-growing vegetables, 4) improving landscape, 5) raising indigenous chickens, 6) raising home pigs, 7) organic fertilizer, 8) fruit growing 9) organic farm , and 10) mushroom reproduction.

            3.The finding indicated that family income, family expense, amount of crops, number of animals, mushroom, amount of consuming products and satisfaction of the people after and before using the model were different at the .05 level of statistical significance. The research showed that family income, amount of crops, number of animals, mushroom, and satisfaction of the people after using the model were increase but family expense and amount of consuming products were decrease.                                                                                                                                                                       In conclusion, the model of Community Development for Sustainable Self-Sufficiency  is composed of six steps: 1) building community relations, 2) a study visit to the community development model, 3) contextual study and need analysis, 4) participatory need analysis and activity selection, 5) action, and 6) knowledge transfer to community.

Keywords

Article Details

How to Cite
สิงหเลิศร., & จงวุฒิเวศย์น. (2018). A Model of Community Development for Sustainable Self-Sufficiency : A Case study Dondang Village, Kantharawichai District, Maha Sarakham province. Journal of Information Technology Management and Innovation, 5(1), 133-144. Retrieved from https://www.tci-thaijo.org/index.php/itm-journal/article/view/140240
Section
บทความวิจัย

References

[1] สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2550). การจัดทำแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับ ที่ 10 (พ.ศ. 2550 - 2554) สืบค้นจาก http://www.nesdb.go.th/Default.aspx?tabid=139
[2] เสรี พงศ์พิศ. (2546). แผนชีวิตเศรษฐกิจชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ภูมิปัญญาไทย.
[3] สุเมธ ตันติเวชกุล. (2549). ชีวิตพอเพียง. นิตยสารแพรว รายปักษ์ (25 พฤษภาคม), 254 - 258.
[4] เกื้อ วงค์บุญสิน. (2538). ประชากรกับการพัฒนา. (กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) หน้า 70.
[5] สมทรง บรรจงธิติทานต์. (2560). แนวทางการจัดการชุมชนพึ่งตนเองอย่างยั่งยืนกรณีศึกษาบ้านหัวคู ตำบลพระยาบันลือ อำเภอ ลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 7(1), 185-199.
[6] พระใบฏีกาสุพจน์ ตปสีโล. (2561). การพัฒนาชุมชนที่ยั่งยืน:การเชื่อมโยงชุมชนเศรษฐกิจพอเพียงและหมู่บ้านรักษาศีล 5 ในจังหวัด อุบลราชธานี ศรีสะเกษ บุรีรัมย์และสุรินทร์. Journal of MCU Peace Studies, 6(1), 116-128.
[7] กริชพัฒน์ ภูวนา. (2554). รูปแบบการพัฒนาชุมชนอยู่ดีมีสุข กรณีศึกษา: บ้านดอนมัน อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขายุทธศาสตร์การพัฒนาภูมิภาค บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
[8] สุภาพร ลาภจิตร. (2552). การวิจัยเชิงปฏิบัติการ เรื่อง การออกแบบและพัฒนาระบบจัดการเรียนรู้ภาคประชาชนพื้นฐานวิถี สุรินทร์แบบบูรณาการสู่สังคมชุมชนพึ่งตนเอง. สุรินทร์ : สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย จังหวัดสุรินทร์.