An Applying Model of the Creative Technology Digital Based on 7’s Management to Promote the Participatory Cultural Tourism

Main Article Content

วรปภา อารีราษฎร์ ธรัช อารีราษฎร์

Abstract

Abstract


 


            The objective of this research were to: 1) synthesize the application of creative technology digital in accordance with the 7s tourism management approach to promote participatory cultural tourism Travel 7s to promote participatory cultural tourism. Target groups include experts who had completed doctoral degrees in information technology. Cultural Tourism Management Branch or 7 related fields. The research instruments were the evaluation form for the application of creative technology digital based on the 7s tourism management approach to promote participatory cultural tourism.


            The results of the research were as follows: 1) The model consists of 4 components, namely 1.1) digital technology 1.2) participants 1.3) management process according to McKinsey's framework (7s McKinsey) and 1.4) determination of appropriate operational plans and 2) Expert’s opinion on the appropriateness of the application of creative technology digital according to guidelines Manage 7s tours to promote participatory cultural tourism was at the highest level.

Keywords

Article Details

How to Cite
อารีราษฎร์ว., & อารีราษฎร์ธ. (2019). An Applying Model of the Creative Technology Digital Based on 7’s Management to Promote the Participatory Cultural Tourism. Journal of Information Technology Management and Innovation, 6(1), 137-146. Retrieved from https://www.tci-thaijo.org/index.php/itm-journal/article/view/199470
Section
บทความวิจัย

References

[1] กาญจนา สุคัณธสิริกุล. (2556). การพัฒนาคุณภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (รายงานการวิจัย). นครราชสีมา: สาขาวิชาเทคโนโลยีการจัดการ สำนักวิชาการเทคโนโลยีสังคม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
[2] เปรมจิต พรหมสาระเมธี. (2553). การพัฒนาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมสำหรับนักท่องเที่ยวนานาชาติในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. (วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต), มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, มหาสารคาม.
[3] กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวไทย พ.ศ. 2558-2560. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
[4] ธัมมามนตร์ คุณรัตนาภรณ์. (2556). อิทธิพลของส่วนประสมการตลาด และภาพลักษณ์ของผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่มีต่อความภักดีในบริการท่องเที่ยวเพื่อเรียนรู้วัฒนธรรมไทยของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ. (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต), มหาวิทยาลัยรามคำแหง, กรุงเทพฯ.
[5] สยมล วิทยาธนรัตนา. (2554). อนาคตของเทคโนโลยีในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ตอนที่ 1. วารสาร e-TAT Tourism Journal, 4(2554), สืบค้นจาก http://www.etatjournal.com/mobile/index.php/menu-read-tat/menu-2011/menu-2011-oct-dec/66-42554-technology-tourism
[6] พระมหาประกาศิต สิริเมโธ (ฐิติปสิทธิกร). (2556). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียงของชุมชนบ้านคลองใหม่ อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย, พระนครศรีอยุธยา.
[7] ธัญญาศิริ ระวิวรรณ, ลินจง โพชารี, และ โอชัญญา บัวธรรม. (2557). การมีส่วนร่วมของชุมชนและความพร้อมของ แหล่งท่องเที่ยวภูหินลาดช่อฟ้า จังหวัดหนองบัวลำภู. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, (ฉบับพิเศษ), 241-248.
[8] จันทิมา เพชรพิเศษศักดิ์. (2555). แนวทางการพัฒนาชุมชนชาวกูยบ้านอาลึ ตำบลสำโรงทาบ อำเภอสำโรงทาบ จังหวัดสุรินทร์ เพื่อเพิ่มศักยภาพทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
[9] นิยพรรณ (ผลวัฒนะ) วรรณศิริ. (2540). มานุษยวิทยาสังคมและวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
[10] มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช สาขาวิชาวิทยาการจัดการ. (2545). เอกสารการสอนชุดวิชาการจัดการทรัพยากร การท่องเที่ยว. นนทบุรี: ผู้แต่ง.
[11] น้ำทิพย์ จุลละนันท์. (2558). ประเพณีแห่นาคโหดกับบทบาทด้านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาสังคม. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, เลย.
[12] ศิคริษฐ์ คุณชมภู, วรปภา อารีราษฎร์ และธรัช อารีราษฎร์. (2560). การศึกษาแนวโน้มการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วม โดยใช้เทคนิค EDFR. วารสารวิชาการการจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศและนวัตกรรม, 4(1), 16-26.
[13] อัมพิกา อภิชัยบุคคล. (ม.ป.ป.). การวิเคราะห์องค์กรโดยใช้หลักการ 7-S. สืบค้นจาก www.oap.go.th/images/ documents/resources/articles/general/หลักการ-7S.pdf

Most read articles by the same author(s)