ถอดบทเรียนการจัดการเรียนรู้รายวิชาการศึกษาเฉพาะกรณีด้านนาฏศิลป์ไทย

  • ฐาปนีย์ สังสิทธิวงศ์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
Keywords: Lesson Learned, Learning Management in the 21st Century, Independent Study in Thai Dance, Dialogue, After Action Review

Abstract

Lesson learned visualising in educational courses: a case study of revised Thai dance courses related to twenty first century's context of learning management. The sample was Thai dance majors, third year, semester two of 2018 academic year. According to students' discussion through Bohm dialog and Quaker's idea, it contributed to the case studies with different interests, characteristic appropriateness, and individual competences. For instance, 14 case studies of a study and practice in Thai dance, two case studies of Thai folk dance, two case studies of international dances, three case studies of concept of Dramatic Arts, and a case study of elements of Thai dance performance, which are twenty two cases in total. The instruction design were holistic learning, development in essential knowledge, development in important knowledge and development in inner values. It encouraged students to associate with mastery learning and learning by doing. The result was presented as a learning achievement. A lecturer worked as a coach, did after action review with students and evaluated themselves. Lesson learned visualising facilitated collaborative learning between learners and a teacher, which raised awareness of value and meaning of education, especially, Thai dance.

References

ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2558). ศิลปะการสอน เพื่อผู้เรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: วีพริ้นท์.
ณัฐฬส วังวิญญู. (2561). จิตวิวัตน์ : เจ็ดขวบปี สุนทรียสนทนา ปลอดภัย เปราะบาง เปลี่ยนแปลง. สืบค้นเมื่อ12 มิถุนายน 2561, จาก https://www.gotoknow.org/posts/163252
เดวิด โบห์ม. (2554). ว่าด้วยสุนทรียสนทนา. แปลโดย เพชรรัตน์ พงษ์เจริญสุข. กรุงเทพฯ: สวนเงินมีมา.
ปาร์กเกอร์ เจ. ปาล์มเมอร์; อาเธอร์ ซายองค์; และ เมแกน สคริบเนอร์. (2557). หัวใจอุดมศึกษา : เสียงเรียกร้องเพื่อปรับเปลี่ยนสถานศึกษา. แปลโดย กรรณิการ์ พรมเสาร์. กรุงเทพฯ: สวนเงินมีมา.
ปีเตอร์ เซงเก้. (2560). โรงเรียนแห่งการเรียนรู้. กิตติพล เอี่ยมกมล. กรุงเทพฯ: สวนเงินมีมา.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2560). การศึกษา 4.0 เป็นยิ่งกว่าการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2558). เรียนรู้สู่การเปลี่ยนแปลง Transformative Learning. กรุงเทพฯ: เอส.อาร์.พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.
วิจารณ์ พานิช. (2560ก). การสร้างการเรียนรู้สู่ศตวรรษที่ 21. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสยามกัมมาจล.
วิจารณ์ พานิช. (2560ข). ศาสตร์และศิลป์ของการสอน. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
สุธีระ ประเสริฐสรรพ์. (2559). Re-Learning จากเรียนรู้สู่เรียนคิด. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
สุรพล ธรรมร่มดี; ทัศนีย์ จันอิน; และ คงกฤช ไตรยวงศ์. (2553). อาศรมศิลป์วิจัย: การวิจัยและพัฒนาชุมชน แห่งการเรียนรู้แนวจิตตปัญญา. กรุงเทพฯ: ศูนย์จิตปัญญาศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล.
แอมโบรส ซูซาน เอ. (2556). การเรียนรู้แห่งศตวรรษที่ 21 : 7 หลักการสร้างนักเรียนรู้แห่งอนาคตใหม่. แปลโดย วันวิสาข์ เคน. กรุงเทพฯ: โอเพ่นเวิลด์ส พับลิชชิ่ง เฮาส์.
Published
2019-06-28