Ceremonial Music : a Study of Kong Skor and Tamming Ensemble of Khru Um Mongkol Band, Siemreap Province, Kingdom of Cambodia

Main Article Content

เมธี พันธุ์วราทร

Abstract

The research entitled “Ceremonial Music: a Study of Kong Skor and Tamming ensemble of Khru Um Mongkol Band, Siemreap Province, Kingdom of Cambodia” is a qualitative research via field work study in the form of descriptive analysis. The obtained data were sorted by documents, musical notations, and in multimedia data such as still photographs, audio records, and digital motion records. The objectives of the research were -


  1. To study Kong Skor and Tamming ceremonial music Khru Um Mongkol band at Siemreap Province, Kingdom of Cambodia and

  2. To study social role of Kong Skor and Tamming ensembles.

         The results revealed that the Kong Skor and Tamming are musical ensembles, presumably influenced by a musical ensemble of ancient Cambodia during the 16th – 17th Buddhist Century. According to engraved relieves around Angkor Wat’s cloister, those that depict musical activity are found to be located at Northeastern side of the cloister. There are four music-related relives that contains an image of a gong set, resembling what is being used in Kong Skor and Tamming ensemble nowadays. Presently, Kong Skor and Tamming can only be found during a funeral in Siemreap province. According to Khru Um Mongkol, the ensemble owner, the ensemble that is played during the day is called “Kong Skor” whereas the other, played at night, is called “Tamming”.


         The Kong Skor and Tamming ensemble of Khru Um Mongkol was established in 1996 by gathering of surviving traditional musicians in order to continue Cambodia’s indigenous musical tradition, i.e. the Pin Peat, the Kong Skor and the Tamming ensemble. The group was originally taught by Master Norn. The instruments of Kong Skor and Tamming are arranged in such a way that each of the 3 musicians will sit in a circle with one’s back against one another. The four musical instruments used in Kong Skor and Tamming are 1. Kong Doh Pei, 2. Kong Vong Chomnet Khear, 3. Skor Thom Moy and 4. Sra Lai. The repertoires used in Kong Skor and Tamming containing 12 different musical pieces. The performance of Kong Skor or Tamming are always preceded by paying respect to teachers, whether in the form of human or imaginative divine. The Kong Skor or Tamming then always begin with specific inaugural musical piece named Borpol as the ensembles continue to accompany a funeral ceremony from the start throughout. After the first piece, Kong Skor and Tamming will play repeatedly a musical piece from its suite, which is occasionally intermitted by Buddhist monk chanting.  At the Completion of the ceremony the musician always play a musical piece named Kampao.


         Regarding the social roles that the Kong Skor and Tamming ensemble Khru Um Mongkol play particularly in Siemreap province, it can be concluded that:-


  1. The Kong Skor and Tamming ensemble Khru Um Mongkol band still hold significant social status as they are still very much acknowledged and appreciated by local people as their ceremonial music.

  2. The Kong Skor and Tamming ensemble Khru Um Mongkol band provide auxiliary income for its musicians in addition to their main professions.

  3. The Kong Skor and Tamming ensemble Khru Um Mongkol band function as a practical measure of conserving and safeguarding ancient music of Cambodia for its abiding existence.

Keywords

Article Details

How to Cite
พันธุ์วราทรเ. (2018). Ceremonial Music : a Study of Kong Skor and Tamming Ensemble of Khru Um Mongkol Band, Siemreap Province, Kingdom of Cambodia. Institute of Culture and Arts Journal, 19(2), 46-59. Retrieved from https://www.tci-thaijo.org/index.php/jica/article/view/129912
Section
บทความวิจัย

References

กาญจนา อินทรสุนานนท์. (2536). เพลงพื้นบ้าน. สารานุกรมศึกษาศาสตร์ ฉบับที่ 12 มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
....... (2543). พื้นฐานมานุษยวิทยาภาควัฒนธรรม. เอกสารประกอบคำสอน คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัย
ศรีนครินทรวิโรฒ. อัดสำเนา.
กฤษณา แสงทอง. (2540). เพลงปฏิพากย์ : วัฒนธรรมดนตรีและภาพสะท้อนสังคมของตำบลเขาทอง อำเภอ
พยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์. ปริญญานิพนธ์ ศป.ม.(มานุษยดุริยางควิทยา) กรุงเทพฯ : บัณฑิตวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. อัดสำเนา.
คึกฤทธิ์ ปราโมช, ม.ร.ว. (2543). ถกเขมร. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ดอกหญ้า.
จุมพล หนิมพานิช. (2532). สังคมและวัฒนธรรม ในเอกสารประกอบการสอนชุดวิชามนุษย์กับสังคมหน่วยที่
1-15. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา และพรพิไล เลิศวิชา. (2539). วัฒนธรรมหมู่บ้านไทย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์อฑิตา (ประเทศไทย
จำกัด).
เฉลิมศักดิ์ พิกุลศรี. (2538). วิธีการศึกษาดนตรีพื้นบ้าน. ดนตรีไทยอุดมศึกษา ครั้งที่ 26 มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เชียงใหม่ : โรงพิมพ์อมรินทร์ พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน).
ชัยยุทธ สมประดี. (2546). ศึกษาพิธีกรรมเกี่ยวกับความเชื่อเรื่องวิญญาณของชาวบ้าน ตำบลคู่เต่า อำเภอ
หาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. ปริญญาศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยทักษิณ.
ดวงรัตน์ ทรัพย์ประดิษฐ์. (2544). พิธีรำเจ้าพ่อของชาวมอญ : กรณีศึกษาดนตรีและพิธีรำเจ้าพ่อของชาวมอญ.
ปริญญานิพนธ์ ศศ.ม. (มานุษยดุริยางควิทยา). กรุงเทพฯ : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2538). วัฒนธรรมไทย สู่ยุคเป็นผู้นำและผู้ให้. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการ วัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ
ธีรพล สยามพันธ์. (2538). ความเชื่อและพิธีกรรมในการทำนาของชาวตำบลควนมะพร้าว อำเภอเมือง
จังหวัดพัทลุง. ปริญญานิพนธ์ (ศศ.ม.) ไทยคดีศึกษา. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ภาคใต้.
ปราณี วงษ์เทศ. (2530). การละเล่นพิธีกรรมในสังคมไทย ในวัฒนธรรมพื้นบ้าน : คติความเชื่อ. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
....... (2556). เมืองพระนคร นครวัด นครธม. กรุงเทพฯ : เรือนแก้วการพิมพ์.
พรรณราย คำโสภา. (2542). การวิเคราะห์เพลงพื้นบ้านกันตรึมของหมู่บ้านดงมันจังหวัดสุรินทร์. ปริญญานิพนธ์
ศป.ม. (มานุษยดุริยางควิทยา) กรุงเทพฯ : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. อัดสำเนา.
พิทยวัฒน์ พันธะศรี. (2554). มโหรี ความอยู่รอดและการเปลี่ยนแปลงของมโหรีในสังคมเขมร. มหาสารคาม :
วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ภควัต คงพินิจ. (2544). เพลงการ์ของชาวเขมร กรณีศึกษาตำบลโอสะเม็ด อำเภอสำโรง จังหวัดอุดรมีชัย
ประเทศกัมพูชา. ปริญญานิพนธ์ ศศ.ม.(ดนตรีชาติพันธุ์วิทยา) กรุงเทพฯ : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย
เกษตรศาสตร์.
เมธี พันธุ์วราทร. (2559). การศึกษาดนตรีประกอบพิธีกรรม: กรณีศึกษา วงโกงสโกและวงทัมมิง คณะครูอม
มงกุล จังหวัดเสียมเรียบ ราชอาณาจักรกัมพูชา. กรุงเทพฯ : คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ.
ยศ สันตสมบัติ. (2533). มนุษย์กับวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ : เรือนแก้วการพิมพ์.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์.
เรวดี อึ้งโพธิ์. (2558). วัฒนธรรมดนตรีชาวอูรักลาโว้ยในหมู่เกาะบุโหลน จังหวัดสตูล. วารสารวัฒนธรรมและ ศิลปะ. ปีที่ 17 ฉบับที่ 1 (33) กรกฎาคม – ธันวาคม 2558. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วิเชียร รักการ. (2529). วัฒนธรรมและพฤติกรรมของไทย. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์.
ศรีศักร วัลลิโภดม. (2535). “การอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมและการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ท่ามกลางกระแสการ เปลี่ยนแปลง” ในรายการสัมมนาทางวิชาการ เรื่องการพัฒนาทางวัฒนธรรม : กรณีทักษิณ. กรุงเทพฯ : สำนักวัฒนธรรมแห่งชาติ.
สายสุนีย์ ขาวปลื้ม. (2544). เพลงรำผีมอญของชาวมอญ จังหวัดปทุมธานี. ปริญญานิพนธ์
ศศ.ม. (มานุษยดุริยางควิทยา) กรุงเทพฯ : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุพัตรา สุภาพ. (2535). สังคมและวัฒนธรรมไทย ค่านิยม ครอบครัว ศาสนา ประเพณี. กรุงเทพฯ :
ไทยวัฒนาพานิช.
สุรพล สุวรรณ. (2549). ดนตรีไทยในวัฒนธรรมไทย. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เสนีย์ เกษมวัฒนากุล. (2539). แอบชมลายขอม. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์อมรินทร์ พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง จำกัด
(มหาชน).
สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. (2535). เอกสารประกอบการสัมนาเรื่องการศึกษาสังคมและ
วัฒนธรรมในท้องถิ่นภาคกลาง. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Catherine Grant. (2014). Learning and Teaching Traditional Music in Cambodia: Challenges and
Incentives. University of Newcastle.
Chheng Phon, Sam Sam Ang, Keo Narom, Chen Neak, Nqoun Sam Ath, Vang Chan, et.al. (2003)
Khmer Performing Arts.
Michael Freeman and Claude Jacques. (2006). Ancient Angkor. Bangkok: Amarin Printing and
Publishing (Public) Co.Ltd.