ข้อสังเกตเรขศิลป์สัญลักษณ์เพื่อภูมิทัศน์เมืองญี่ปุ่น

Main Article Content

นัดดาวดี บุญญะเดโช

Abstract

บทความนี้ผู้เขียนมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบและวิเคราะห์แนวคิดการออกแบบเรขศิลป์เพื่อสื่อความหมายด้วยระบบป้ายสัญลักษณ์ โดยพิจารณาลงลึกในด้าน เครื่องหมายสัญลักษณ์ เครื่องหมายภาพ และเครื่องหมายอักษร รวมไปถึงตำแหน่งการจัดวางในพื้นที่สาธารณะบนภูมิทัศน์เมืองของประเทศญี่ปุ่น โดยศึกษาจากการลงพื้นที่จริงที่ประเทศญี่ปุ่น ทั้งหมด 3 เมือง ได้แก่ โตเกียว เกียวโต โอซาก้า ตามสถานที่ท่องเที่ยวในสภาพแวดล้อมต่างๆ กัน ทั้งในเชิงศิลปวัฒนธรรมและแหล่งท่องเที่ยวสมัยใหม่ ได้แก่ 1.พิพิธภัณฑ์เอโดะโตเกียว 2.พิพิธภัณฑ์แห่งชาติโตเกียว 3.วัดพระใหญ่ไดบุตซึ และ4.แหล่งการค้าชินไซบาชิ ร่วมกับการทบทวนวรรณกรรม การสืบค้นจากสื่อสารสนเทศ เพื่อวิเคราะห์การออกแบบโดยเชื่อมโยงกับทฤษฎีสีในการแบ่งกลุ่มบุคลิกภาพ ตามทฤษฎีสเกลภาพ ของซิเคนโนบุ โคบายาชิ และแนวคิดด้านการออกแบบเรขศิลป์สิ่งเเวดล้อม


            ผลการศึกษาพบว่า 1.พิพิธภัณฑ์เอโดะโตเกียว มีบุคลิกภาพแบบรูปแบบดั้งเดิม สื่อสารด้านการอนุรักษ์นิยม ประเพณีโบราณ 2.พิพิธภัณฑ์แห่งชาติโตเกียว บริเวณป้ายสัญลักษณ์ภายนอกอาคารมีบุคลิกภาพแบบชัดเจน ดูสบายตา และสัญลักษณ์นำโชคมีบุคลิกภาพแบบน่ารัก สื่อสารด้านความเป็นมิตร น่ารัก อ่อนหวาน 3.วัดพระใหญ่ไดบุตซึ มีบุคลิกภาพแบบเป็นธรรมชาติ สื่อสารด้านความอุดมสมบูรณ์ อบอุ่น สุภาพ และเรียบง่าย 4.แหล่งการค้าชินไซบาชิ มีบุคลิกภาพแบบมีพลวัต แสดงถึงการเคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่ง กระฉับกระเฉง ลักษณะป้ายสัญลักษณ์หน้าร้านมีความโดดเด่นด้วยขนาดและโทนสีที่ร้อนแรง ทำให้ภูมิทัศน์โดยรอบดูน่าตื่นเต้นตื่นตัวตลอดเวลา รูปแบบการจัดวางสามารถสื่อสารได้ชัดเจน โดดเด่นมีอัตลักษณ์ และเป็นเอกภาพ รูปแบบเด่นสะดุดตา ติดตั้งในตำแหน่งที่เหมาะสม มีความเป็นสากลง่ายต่อการเข้าใจของนักท่องเที่ยวตรงตามแนวคิดด้านการออกแบบเรขศิลป์สิ่งเเวดล้อม และสามารถส่งเสริมภาพลักษณ์ให้กับประเทศญี่ปุ่นได้เป็นอย่างดี

Keywords

Article Details

How to Cite
บุญญะเดโชน. (2018). ข้อสังเกตเรขศิลป์สัญลักษณ์เพื่อภูมิทัศน์เมืองญี่ปุ่น. Institute of Culture and Arts Journal, 20(1), 24-35. Retrieved from https://www.tci-thaijo.org/index.php/jica/article/view/163215
Section
Research Articles

References

กฤษณะ ธนะธนิต. (2557). การออกแบบเรขศิลป์ในสภาพแวดล้อมต่างๆ (Environmental Graphic Design).
สืบค้นเมื่อ 4 ตุลาคม 2559 จาก : https://www.v-oneasset.com/index.php/blog/2013/06/Environmental GraphicDesign
ณัฐนันทน์ แนวมาลี. (2557). การเดินทางของการออกแบบเรขศิลป์เชิงข้อมูล. คณะนิเทศศาสตร์. ภาควิชาการออกแบบนิเทศศิลป์. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ.
ธนิส พูนวงศ์ประเสริฐ. (2558). รอยสักในสังคมญี่ปุ่น: ยุคก่อนประวัติศาสตร์ถึงยุคเมจิ. กรุงเทพฯ. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 17(1), 24.
ศุภยาดา ประดิษฐ์ไวทยากร. (2555). พื้นที่สาธารณะ. ปริญญาสถาปัตยกรรมศาสตร์มหาบัณฑิต. สาขาวิชาสถาปัตยกรรม. ภาควิชาสถาปัตยกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Color Combination Image Scale COLOR IMAGE SCALE, SHIGENOBU KOBAYASHI. สืบค้นเมื่อ 1 กรกฎาคม 2559 จาก : https://www.teacher.ssru.ac.th/nichanan_se/pluginfile.php/102/block_html/ content/COLOR%20IMAGE%20SCALE.pdf
Edo-Tokyo Museum.(2559). Logo. สืบค้นเมื่อ 4 ตุลาคม 2559 จาก : https://www.edo-tokyo-museum.or.jp/en/about
Kobayashi, S. (1992) . Color Image Scale. New York: Kodansha USA.
Matcha Japan travel magazine. (2559). เพลิดเพลินไปกับการเดินชมเมืองโดยการสังเกตฝาท่อระบายน้ำและมือจับประตูตามที่ต่างๆ. สืบค้นเมื่อ 25 กรกฎาคม 2559 จาก : https://matcha-jp.com/th/440
Mchhgroup. (2559). THE PAST & THE FUTURE. สืบค้นเมื่อ 1 กันยายน 2559 จาก : https://www.mchhgroup.com/manhole
Shinki. (2559). ภาพนักแสดงคาบูกิ Ichikawa Ebizo no Takemura Sadanoshin บนภาพอุคิโยะเอะ(ukiyoe). สืบค้นเมื่อ 4 ตุลาคม 2559 จาก : https://nekoarena.blog31.fc2.com/blog-date-201401-1.html
Tokyo National Museum.(2559) สัญลักษณ์พิพิธภัณฑ์แห่งชาติโตเกียว (Tokyo National Museum : TNM). สืบค้นเมื่อ 4 ตุลาคม 2559 จาก : https://www.tnm.jp