การศึกษาวิเคราะห์เครื่องแต่งกายในละครโทรทัศน์เรื่อง “ปริศนา” ตั้งแต่ พศ. 2530 - 2558

Main Article Content

นพดล อินทร์จันทร์

Abstract

การศึกษาวิเคราะห์เครื่องแต่งกายในละครโทรทัศน์เรื่อง “ปริศนา” ตั้งแต่ พ.ศ.2530-2558 มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิเคราะห์รูปแบบของการออกแบบเครื่องแต่งกาย เปรียบเทียบโดยศึกษาพัฒนาการของนักออกแบบเครื่องแต่งกายสำหรับการแสดงของไทยผ่านผลงานที่นำเสนอสู่สาธารณชน ทั้งนี้ผู้วิจัยได้ทำการศึกษาละครโทรทัศน์เรื่อง “ปริศนา” 3 ฉบับ กล่าวคือ ปี พ.ศ.2530 ผลิตโดยบริษัทไอแอม โปรดักชั่น จำกัด ปี พ.ศ.2543 ผลิตโดยบริษัทบริษัททูอินวัน จำกัด และ ปี พ.ศ. 2558 ผลิตโดยบริษัทศรีคำรุ้ง จำกัด โดยศึกษาเฉพาะเครื่องแต่งกายของตัวละครเอก “ปริศนา” รวมทั้งหมด 47 ตอน ทั้งนี้ได้ผลการวิจัยดังนี้  รูปแบบของการออกแบบเครื่องแต่งกายของนักออกแบบเครื่องแต่งกายไทย มีพัฒนาการไปในทางที่ดีขึ้น มีการปรับปรุงจากการออกแบบที่ขาดหลักคิด ขาดระบบในการศึกษาข้อมูล และความอ่อนด้อยในหลักการออกแบบ ถูกพัฒนาขึ้นตามลำดับเวลา ซึ่งอาจเป็นผลพวงจากกระแสโลกาภิวัฒน์ รวมถึงการขยายตัวของวงการศึกษาที่มีระบบวิธีเข้าไปสู่วงการธุรกิจบันเทิง โดยผลงานในช่วงปี พ.ศ.2558 สามารถตอบโจทย์ในแง่การพัฒนาของการออกแบบเครื่องแต่งกายที่เป็นระบบวิธี และมีแนวทางในการนำเสนอความคิด และการสร้างสุนทรียศาสตร์ทางศิลปะให้กับงานละคร  พบว่าภาพของเครื่องแต่งกายของ ปริศนา ในแต่ละยุคสมัยสามารถเชื่อมโยงกับกระบวนการความคิดของคนในสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป โดยเฉพาะภาพสะท้อนของการมุมมองของสังคมต่อผู้หญิงในแต่ละยุคสมัย ทำให้งานออกแบบเครื่องแต่งกายมีการวิเคราะห์ผู้หญิงที่แตกต่างกันอย่างน่าสนใจ

Keywords

Article Details

How to Cite
อินทร์จันทร์น. (2018). การศึกษาวิเคราะห์เครื่องแต่งกายในละครโทรทัศน์เรื่อง “ปริศนา” ตั้งแต่ พศ. 2530 - 2558. Institute of Culture and Arts Journal, 20(1 (39), 160 - 170. Retrieved from https://www.tci-thaijo.org/index.php/jica/article/view/163423
Section
บทความวิจัย

References

กำจร หลุยยะพงศ์ และสมสุข หินวิมาน. (2551). ภาพยนตร์ไทยในรอบสามทศวรรษ (พ.ศ. 2520-2547): กรณีศึกษาตระกูลหนังผี หนังรัก และหนังยุคหลังสมัยใหม่. สำนักงาน กองทุนสนับสนุนการวิจัย.
จำเริงลักษณ์ ธนะวังน้อย (2544). ประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ไทยตั้งแต่แรกเริ่มจนสิ้นสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมศาสตร์.
พฤทธิ์ ศุภเศรษฐศิริ. (2542). เครื่องแต่งกายเพื่อการแสดง. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปีที่ 7 ฉบับที่ 1 มกราคม-มิถุนายน 2542 , มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2545). การสื่อสารกับสังคม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เสนาะ เจริญพร. (2548) ผู้หญิงกับสังคมในวรรณกรรมฟองสบู่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มติชน.
Anderson,Babara.(1997) Costume Design. USA : Cengage Learning.
Boyd-Barrett, O. (1998). Media Imperialism reformulated. London : Edward Arnold.
Hoit,Michael.(2003) Costume and Make-up. United Kingdom : Phaidon press.
Ingam,Rosemary.(2003) The costume designer’s handbook. USA : Heinemann Educational book, Inc.
Tortora,Phyllis.(2001) Survey of Historic costume. NewYork: Fairchild Pub.