THE ECO-MUSEUM MODEL FOR MUSLIM COMMUNITY-BASED HEALTH TOURISM: A CASE STUDY ON YAIMOM COMMUNITY, LAEM-NGOP DISTRICT, TRAT PROVINCE

Main Article Content

ณิศิรา กายราศ

Abstract

     This research has 3 objectives: firstly, to study the process behind the establishment of the eco-museum in the Yaimom community; secondly, to explore the community’s capability in developing
the health tourism services and products based on the ecological capitals; lastly to synthesize the experience of the Yaimom eco-museum and develop into the eco-museum model for Muslim community-based health tourism. In order to achieve these objectives, this work applies 3 qualitative research methods, namely participant observations, in-depth interviews and focus group.


     The main findings are as follows. First, the key actors behind the formation of the eco-museum are a group of women and youth in the community. They utilize various community’s ecological resources, be they natural, social and cultural, to develop the health tourism services and products in conformity with the Islamic practices. Second, the eco-museum development enables the community to improve its capability in utilizing and conserving the community’s ecological resources, and solving the community’s problems such as deterioration of the ecological resources and economic hardship. In the long run, the eco-museum can potentially contribute to the empowerment of the women and youth. Third, the experience of the Yaimom eco-museum reflects the distinct characteristics from other models of eco-museums. Instead of solely focusing on conservation of the ecological resources or utilization of resources for economic purpose, the Yaimom community makes aptly use of the health tourism as a way to find the balance between these two objectives. In another words, it tailors the eco-museum concept to fit in the specific problems faced by the community. This, in turn, demonstrates the flexibility of using eco-museum to tackle different ecological challenges under different socio-religious contexts.


 

Keywords

Article Details

How to Cite
กายราศณ. (2019). THE ECO-MUSEUM MODEL FOR MUSLIM COMMUNITY-BASED HEALTH TOURISM: A CASE STUDY ON YAIMOM COMMUNITY, LAEM-NGOP DISTRICT, TRAT PROVINCE. Institute of Culture and Arts Journal, 20(2), 9-22. Retrieved from https://www.tci-thaijo.org/index.php/jica/article/view/199045
Section
Research Articles

References

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2558). ททท.รุกตลาดมุสลิมเปิดตัวโครงการ Muslim Friendly
Destination. สืบค้นเมื่อ 10 มิถุนายน 2559, จาก https://www.tatnewsthai.org/
จาระไน ไชยโยธา. (2557,กรกฎาคม-ธันวาคม). การจัดการพิพิธภัณฑ์เฉพาะทาง:กรณีศึกษาพิพิธภัณฑ์ล้านของเล่นเกริกยุ้นพันธ์. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ, (16)1: 16-30.
ณิศิรา กายราศ. (2557). นิเวศพิพิธภัณฑ์โดยชุมชน: แนวคิดใหม่เพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. นครปฐม: รุ่งศิลป์การพิมพ์.
ณิศิรา กายราศ. (2559). รูปแบบนิเวศพิพิธภัณฑ์เพื่อการท่องเที่ยวโดยชุมชน:กรณีศึกษา ชุมชนตำบลบ้าน
ช้างทูน อำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด.ปริญญานิพนธ์ ศศ.ด. (ศิลปวัฒนธรรมวิจัย). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ณิศิรา กายราศ. (2560, มกราคม-เมษายน). การพัฒนารูปแบบนิเวศพิพิธภัณฑ์เพื่อการท่องเที่ยวโดยชุมชน: กรณีศึกษา ชุมชนตำบลบ้านช้างทูน อำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด. วารสารวิจัยมสด. (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 13(1): 133-150.
ณิศิรา กายราศ. (2560).รูปแบบนิเวศพิพิธภัณฑ์เพื่อการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพโดยชุมชนมุสลิม:กรณีศึกษา ชุมชน
บ้านยายม่อม อำเภอแหลมงอบ จังหวัดตราด. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสวนดุสิต.
ณรงค์ เจ๊ะเซ็น.10 มิถุนายน 2559. สัมภาษณ์.
พรพธู รูปจำลอง. (2552). กรอบนโยบายเชิงยุทธศาสตร์ในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ. วิทยานิพนธ์ รป.ด. (รัฐประศาสนศาสตร์). กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
มารีนี วิรัญโท. 10 มิถุนายน 2559. สัมภาษณ์.
ศอลาฮฺ ซัยฟุดดีน อับดุลฮักกฺ. (2552). ศาสตร์การแพทย์ของท่านนบีมูฮัมมัด. แปลโดยมุสตอฟามานะ. กรุงเทพฯ: ศูนย์หนังสืออิสลาม.
Alpha, O.K, (1985, December) Eco-museums for the Sahel: a programme. International Museum,
37(4): 33-37.
Boylan, P. (1992,August). Eco-museums and the New Museology-Some Definitions.Museum
Journal.92(4): 29-30.
Davis, P.(2011). Eco-museums : A Sense of Place.2th.ed. London:Continuum.
Han, J.H.(2009). A Study on preservation of regional Inheritances and Utilization Method Based on the
Concept of Eco-museum-Focosing on Cheonan.Department of Architectural Engineering. Chungcheongnam-do: Korea University of Technology and Education.
Kim, H.J. (2008). Eco-museum Ki-Hang: Ma-Un Run Bomulro Ka-Duk Cha Itta. Seoul: Arekae Press.
Su, Donghai. (2008, May). The Concept of Eco-museum and Its Practice in China. Museum International
(60): 29-39.
Yun,W.K, et al.(2016). Nongchonkwa Eco-museum. Seoul: Daewonsa Press.