HISTORY OF THAI MUSIC EDUCATION: PERSPECTIVES FROM THEORY OF EDUCATION

Main Article Content

ณรุทธ์ สุทธจิตต์

Abstract

     The objective of this study is to investigate the history of Thai music education with reference to the framework of Thai historical periods, including Sukhothai, Ayutthaya, Thonburi, and Rattanakosin (1257-2004) on four aspects: teachers, students, curriculum, and instruction based on Theory of Education by Steiner (1988) and with reference to the indigenous Thai social institutions. Methods used were data collecting from documents and expert interview. Content analysis and analysis of expert interview were conducted. The descriptive results were presented.


     It was found that the social contexts influenced on Thai music education were the adoption and development of technology, economics, culture and education. These aspects made changed to Thai music education chronologically. An oral transmission was a method of Thai music instruction used in three fundamental ancient Thai social institutions, i.e. Ban, Wat, and Wang. In The Beginning Period (Sukhothai Period, 1257-1438), when evidences left were only about music instruments, Thai music education evidences rarely found, anthropological assumption showed Thai music and dance education were closely related. Both teachers and students were Brahmins, commoners and courtiers, and an oral transmission was used as a method. No evidence was found on curriculum, presumably designed by the teachers. In The Development Period (Ayutthaya to Thonburi Periods, 1350-1782), teachers were commoners, courtiers, Brahmins, and noblemen, and students were commoners and courtiers. Instructions took place in Ban, Wat and Wang. In Ban and Wat, students both studied and stayed at their teachers’residences. For instructions at Wang, students resided in the palaces, but their teachers travelled to and from their residences since the latter had to teach also at homes and Wats as well. Memorizing was the
key method of instruction. Curriculum included Pleng Song Chan (moderato music pieces) and Pleng Pasa (music based on foreign music idioms). In The Rebirth Period (Rattanakosin Period, from King Rama I - King Rama III, 1782-1851), teachers were commoners, royal court servicemen, and noblemen. Students were a king, courtiers, and commoners. An oral transmission was still a method of instruction, and curriculum was designed by the teachers. New music compositions were created along with the new types of ensemble. In The Glorious Period (Rattanokosin Period, from King Rama IV - King Rama VI, 1851- 1925), teachers were kings; commoners possessing music skills were promoted to court music teachers and students were kings, princes as well as princesses, and aristocrats, contributing to the glorification of Thai music. An oral transmission as a teaching method, taking place in Ban, Wat and Wang, was used. At Wang, especially in this period, ensembles were great in number, and music instruction was widespread. Pleng Tao, a complete series of song movements, was developed. With regard to the curriculum, the contents comprised 1) different types of music composition, e.g. Pleng Tao, music accompanying performance, and new types of music compositions, etc. 2) methodology of music performance, and 3) Wai Kru Ceremony. The Amalgamation Period (Rattanakosin Period, from King Rama VII - King Rama X, 1925-2016), was marked by the formal schooling system, and teachers and students were both royal family members and commoners. Formal schools offered Thai people, all under the constitution, an equal educational opportunity. Instructions at Ban, Wat and Wang were thus lessened. Only at certain Bans, Wats and Wangs, there existed Thai music instructions as a result of the cultural and educational changes. Music education in schools was found as both general and specialized subjects. Thai music instruction was thus systemized, i.e. taught as a school subject and systematically evaluated. Curriculum was developed based on those in practice at Wats and Wangs to be used at various levels of educational institutions. The traditional way of music transmission and moral nurturing was less emphasis. The development of Thai music instruction in today educational institutes should be done by applying Ban music transmission process.


 

Keywords

Article Details

How to Cite
สุทธจิตต์ณ. (2019). HISTORY OF THAI MUSIC EDUCATION: PERSPECTIVES FROM THEORY OF EDUCATION. Institute of Culture and Arts Journal, 20(2), 35 - 51. Retrieved from https://www.tci-thaijo.org/index.php/jica/article/view/199080
Section
Research Articles

References

จิรกานต์ สิริกวินกอบกุล. (2559, มกราคม - มิถุนายน 2559). การพัฒนากรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรี
สาขาวิชาดนตรีศึกษาสำหรับสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิ
ระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ. ปีที่ 17 (ฉบับที่ 2): 34.
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2541). จิตวิทยาการสอนดนตรี. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ดวงใจ อมาตยกุล. (2533). ดนตรีตะวันออก. กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาดุริยางคศิลป์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธนิต อยู่โพธิ์. (2542). เครื่องดนตรีไทย และตำนานการผสมวงมโหรี ปี่พาทย์ และเครื่องสาย ของนายธนิต อยู่โพธิ์ อนุสรณ์งานพระราชทานเพลิงศพนางลออ มโนพัฒนะ. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพมหานคร: อักษรธเนศวร.
มนตรี ตราโมท. (2538). ดุริยสาส์นของนายมนตรี ตราโมท ที่ระลึกงานพระราชทานเพลิงศพ นายมนตรี ตราโมท. กรุงเทพมหานคร: ธนาคารกสิกรไทย จำกัด (มหาชน).
พูนพิศ อมาตยกุล และคณะ. (2541). คุณหญิงไพฑูรย์ กิตติวรรณ: อนุสรณ์งานพระราชทานเพลิงศพ. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่งจำกัด (มหาชน).
ราชบัณฑิตยสถาน. (2525). ที่ระลึกงานสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี พุทธศักราช 2525. กรุงเทพมหานคร: บพิธการพิมพ์.
วิมลศรี อุปรมัย. (2527). ดนตรีในระบบการเรียนการสอน. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์หนังสือมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.