Local Interpreters Development for Tourism Enhancement in Donsak District, Suratthani Province Local Interpreters Development for Tourism Enhancement in Donsak District, Suratthani Province

Main Article Content

ปารณีย์ ศรีสวัสดิ์ ณัฐกานต์ แน่พิมาย เสาวภาคย์ สว่างจันทร์ พงศ์เทพ แก้วเสถียร

Abstract

This study aimed to analyze the context of the tourism communities, to find local storytellings, to develop as local interpreters for tourism, and to set criteria of them in Donsak District, Suratthani Province. The participatory action research was conducted for this study; researchers interviewed stakeholders, community members jointly collected questionnaires from the tourists, searched their community storytellings, drafted curriculum and set criteria for developing local interpreters for tourism, and developed as local interpreters for tourism.


The result showed that the ways of life of Pakdonsak, Kohrat and Kohnoppao were as fisheries, but Khaokloi was gardeners. All communities had their own beautiful natural and cultural resources, but they lacked readiness. The community storytellings were the power of the faith of Mon people, Cha-ngok mountain: the power of faith and mystical wonder of the South, roots of the Chinese ways, and the Great Majesty the King’s mother and faith in the shrines. Twenty five people were developed as the local interpreters for tourism with the curriculum which consisted of academic and professional knowledge, and practice in the fieldwork. These interpreters had basic desirable characteristics, including community lovers, intellectuals, creators, smiles, collaborators, handlers, responsibilities, and learners. The standard criteria of these interpreters consisted of knowledge 7 indicators and operational skills 6 indicators.

Keywords

Article Details

Section
article
Author Biography

ปารณีย์ ศรีสวัสดิ์, Suratthani Rajabhat University

ปารณีย์ ศรีสวัสดิ์ ณัฐกานต์ แน่พิมาย เสาวภาคย์ สว่างจันทร์ อาจารย์ประจำคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี

พงศ์เทพ แก้วเสถียร อาจารย์ประจำคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี

Paranee Srisawad, Nattakan Naepimai, Saowaphak Sawangjan, Lecturers of Education Faculty, Suratthani Rajabhat University

Phongthep Kaewsatian, Lecturer of Humanities and Social Sciences Faculty, Suratthani Rajabhat University

References

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). สถิตินักท่องเที่ยว ปี 2559. สืบค้นข้อมูลจาก www.mots.go.th/more_news.php?cid=411 เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2560.
กรมการท่องเที่ยว. (2557). รายงานการสำรวจสัดส่วนพฤติกรรมการเดินทางท่องเที่ยวภายในประเทศปี 2557 (มกราคม ถึง ธันวาคม). กรุงเทพมหานคร: กรมการท่องเที่ยว.
กรรณิกา พิมลศรี. (2553). การพัฒนารูปแบบการสื่อความหมายในแหล่งท่องเที่ยวโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนท้องถิ่น. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาพัฒนาการท่องเที่ยว สำนักบริหารและพัฒนาวิชาการ มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร: กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา.
แก้วตา มุ่งเกษม และสมพงษ์ อำนวยเงินตรา. (2558). การสื่อความหมายในแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ทางประวัติศาสตร์ ทางวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: วี.ที.เค. พริ้นท์ติ้ง จำกัด.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2559). เกณฑ์การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนของประเทศไทย. ม.ป.ส.
ชัยศนันท์ สมปัญญาธิวงศ์ และเอื้องไพร วัลลภาชัย. (2559). “การศึกษาความพร้อมเพื่อรองรับการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ม้งบ้านตูบค้อ ตำบลกกสะทอน จังหวัดเลย” วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 2(3): 10-24.
จารุวรรณ ธนะกิจ. (2556). รูปแบบการสื่อความหมายสำหรับการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม: กรณีศึกษา วัดพะโคะ อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการการท่องเที่ยว คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
นิทัศน์ วงศ์ธนาวดี. (2558). การสื่อความหมายทางวัฒนธรรมภายใต้โครงการจากงานวิจัยสู่อุทยานการเรียนรู้. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารงานวัฒนธรรม วิทยาลัยนวัตกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ประกอบศิริ ภักดีพินิจ. (2553). ศักยภาพการสื่อความหมายทางการท่องเที่ยวชุมชน: ชุมชนบ้านร่องไฮ จังหวัดพะเยา. วารสารมหาวิทยาลัยนเรศวร. 18(2): 82-90.
พัสตร์ หิรัญญการ. (2554). ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีต่อแหล่งท่องเที่ยวองค์พระปฐมเจดีย์ จังหวัดนครปฐม. การศึกษาอิสระปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ราชกิจจานุเบกษา. (2561). ประกาศคณะกรรมการธุรกิจนําเที่ยวและมัคคุเทศก์ เรื่อง หลักสูตรฝึกอบรมวิชามัคคุเทศก์ สําหรับผู้นําเที่ยว พ.ศ.2561. กรุงเทพมหานคร: ราชกิจจานุเบกษา.
ศิริจรรยา ประพฤติกิจ. (2553). การประเมินศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวในอำเภอเมือง จังหวัดตราด เพื่อจัดทำเส้นทางท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการวางแผนการการจัดการการท่องเที่ยวเพื่ออนุรักษ์สิ่งแวดล้อม บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สมาคมอิโคโมสไทย. (2550). กฎบัตรอิโคโมสไทยว่าด้วยการอนุรักษ์และบริหารจัดการโบราณสถานและมรดกวัฒนธรรมที่เกี่ยวข้อง (ร่างขั้นต้น 15/09/2550). กรุงเทพมหานคร: สมาคมอิโคโมสไทย.
สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว. (2551). มาตรฐานธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ ปี 2551. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว.
สำนักบริหารยุทธศาสตร์กลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอ่าวไทย. (2557). แผนพัฒนากลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอ่าวไทย พ.ศ.2557-2560 (ฉบับทบทวน). สุราษฎร์ธานี: สำนักบริหารยุทธศาสตร์กลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอ่าวไทย.