The Study of Lexical Loss in Three Generations of Tai Dialects in Uttaradit Province

Main Article Content

รุ่งรัชนี พร้อมเพรียง

Abstract

The present research compares variation and language use across three Tai dialects (i.e., Kham Muang, Phuan and Lao) and within three different age groups. The data were elicited by interviewing language resource persons using word lists of lexical items shared among all three Tai dialects, totaling 400 lexical items. A total of 36 spoken language interviews, with both male and female participants, were sub-divided into three distinct age groups: an elderly group 60 years old and above, a middle-aged group 35-50 years old, and a young group 15-25 years old. Data elicited from the 4 language speakers of each age group (Kham Muang, Phuan and Lao; 3 language x 3 age group x 4 Tai dialects) indicated that some specific lexical items were rarely used among the speakers. Some items were only used by the elderly group while the middle-aged group and the young group hardly used them or had never heard of them. The findings suggest that lexical loss is expected to occur in the future of these Tai dialects.


 

Keywords

Article Details

Section
Articles

References

คณาจารย์ภาควิชาภาษาศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. (2543). พจนานุกรมลาว-ไทย-อังกฤษ (Lao-Thai-English Dictionary) ฉบับเฉลิมพระเกียรติ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
จริยา เสียงเย็น. (2560). การแปรการใช้ศัพท์ของคนสามระดับอายุในภาษาผู้ไทกะป๋อง ประเทศไทยและสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร, นครปฐม.
ฌัลลิกา มหาพูนทอง. (2559). การแปรของศัพท์และเสียงในภาษาไทยถิ่นภูเก็ตตามอายุ: การแสดงนัยของการสัมผัสภาษาถิ่น (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
ณัฐวรรณ ชั่งใจ. (2555). วิวัฒนาการของภาษาไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ธวัช ปุณโณทก. (2553). วิวัฒนาการภาษาไทยและอักษรไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธีระพันธ์ ล. ทองคำ, พิณรัตน์ อัครวัฒนากุล, ชมนาด อินทจามรรักษ์, กนิษฐา พุทธเสถียร, สุภาพร ผลิพัฒน์ และยุพาพร ฮวดศิริ. (2550). ศัพทานุกรม 15 ภาษาที่พูดในจังหวัดน่าน (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
น้ำทิพย์ ภิงคารวัฒน์. (2551). การเปลี่ยนแปลงของภาษาผ่านกาลเวลา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาอังกฤษ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เปรมจิต ชนะวงศ์. (2540). ภาษาศาสตร์เบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 7). นครศรีธรรมราช:
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สถาบันราชภัฏนครศรีธรรมราช.
พิณรัตน์ อัครวัฒนากุล. (2555). โครงการการแปรและการเปลี่ยนแปลงทางศัพท์และเสียงในภาษาไทถิ่นที่พูดในจังหวัดน่าน (รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์). เชียงใหม่: สาขาวิชาภาษาศาสตร์ วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยพายัพ.
วรวิทย์ เลี้ยงถนอม. (2532). พจนานุกรมภาษาไทยพวน. ม.ป.ท.: มูลนิธิไทยพวน.
วีระพงศ์ มีสถาน. (2543). พจนานุกรมลาว-ไทย (Lao-Thai Dictionary). นครปฐม: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล.
ศรินยา จิตบรรจง. (2551). การเปลี่ยนแปลงการใช้คำศัพท์ ภาษาญ้อของชาวบ้านท่าขอนยาง ตำบลท่าขอนยาง อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม. มหาสารคาม: ภาควิชาภาษาไทยและภาษาตะวันออก คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศิริชัย หอมดวง และศุภกิต บัวขาว. (2559). การแปรของเสียงพยัญชนะในภาษาไทยพวน อําเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี. วารสารบัณฑิตศึกษา มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 5(1), 122-137.
สมทรง บุรุษพัฒน์. (2554). การแปรของพยัญชนะต้นในภาษาไทยโซ่ง. วารสารภาษาและภาษาศาสตร์, 29(2), 81-113.
สุวิไล เปรมศรีรัตน์. (2549). สถานการณ์ทางภาษาในสังคมไทยกับความหลากหลายทางชาติพันธุ์. วารสารภาษาและวัฒนธรรม, 25(2), 5-17.
สุวัฒนา เลี่ยมประวัติ และกันทิมา วัฒนะประเสริฐ. (2539). วิเคราะห์การใช้คำและการแปร ของภาษาของคนสามระดับอายุ ในชุมชนภาษาลาว ลุ่มน้ำท่าจีน. กรุงเทพฯ: คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
โสภิตา ถาวร. (2556). การแปรและการเปลี่ยนแปลงเสียงในภาษาไทดำ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหิดล, นครปฐม.
อุทัยวรรณ ตันหยง. (2526). วิเคราะห์การเปลี่ยนแปลงการใช้คำของคนสามระดับอายุในภาษาพวน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร, นครปฐม.