Rhetoric and Eloquence Expressed by Mao Zedong and the Conveyance of Moralism

Main Article Content

เกรียงไกร กองเส็ง

Abstract

This paper aims to analyze moralism in figurative language contained in rhetorical speech expressed by Mao Zedong in “Quotations from Chairman Mao Tse-tung (毛泽东语录)”, which uses documentary analysis method. Figurative language used by Mao Zedong reflected 21 aspects of moralism i.e. (1) 5 virtues of confucianism (moderateness, compassion, good etiquette, modesty, and generosity) (2) not listening to one side of the story (3) being consciousness and discreet (4) training one’s mind (5) mistreatment (what goes around comes around) (6) valuable death (7) honesty toward allies (8) communication and interaction (9) learning from your mistakes (10) contributor and philomathy (11) thorough study before action (12) knowing your limits, knowing enemy and knowing yourself (13) comprehensibility (14) lending an ear and self-development (15) meekness, humbleness (16) head-on and straight confrontation (17) making a stand against wrongness (18) selflessness (19) one-by-one problem tackling (20) unwearied diligence and (21) always being prepared. These comparative figures of speech as expressed by Mao Zedong reflects the beauty of a literary style, figurative simile and idea for instilling good conducts creating a moral value which can be applied in the way of social life very well.

Article Details

How to Cite
กองเส็งเ. (2020). Rhetoric and Eloquence Expressed by Mao Zedong and the Conveyance of Moralism. KASALONGKHAM RESEARCH JOURNAL, 13(2), 21-37. Retrieved from https://www.tci-thaijo.org/index.php/ksk/article/view/233631
Section
Articles

References

กุหลาบ มัลลิกะมาส. (2525). ความรู้ทั่วไปทางวรรณคดีไทย. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย รามคำแหง.

เกรียงไกร กองเส็ง. (2561). แบบเรียนภาษาจีนชุด “Hanyu Jiaocheng”《汉语教程》 : การสื่อสารเพื่อการ
ขัดเกลาให้เป็นคนดีมีคุณธรรม รายงานสืบเนื่องการประชุมวิชาการนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ
และนานาชาติครั้งที่ 9 มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยราชภัฏ
สวนสุนันทา. 365-376.

เฉินหรงหลิน. (2559). ข้อสังเกตเกี่ยวกับการแปล “พจนานุกรมไทย-จีน” พินิจพิเคราะห์ร่วมกับคุณเธียรชัย
เอี่ยมวรเมธ. วารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 9 (1), 171-201.

ถนอม ชาภักดี. (2558). การสถาปนาพื้นที่ทางศิลปะในบริบทของชุมชนเมือง กรณีศึกษาการเปลี่ยนผ่าน
จากโรงงานสู่พื้นที่ทางศิลปะ 798 กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน. วารสารสถาบันวัฒนธรรม
และศิลปะ, 16 (2), 121-138.

บุปผา บุญทิพย์. (2547). การเขียน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ปรีชา ช้างขวัญยืน. (2525). ศิลปะการเขียนชุดพื้นฐานของการใช้ภาษา เล่ม 2. กรุงเทพฯ : วิชาการ.

ภัทรมน สุวพันธุ์. (2556). วัตถุนิยมประวัติศาสตร์ รากฐานทางปรัชญาและคุณูปการในการเปลี่ยนแปลง
สังคม. วารสารเศรษฐศาสตร์การเมืองบูรพา, 2 (1), 73-97.

ศิริพร ดาบเพชร. (2560). แนวคิดผู้นำกับการเปลี่ยนแปลงของจีนในสมัยปฏิวัติวัฒนธรรมและสมัยปฏิรูป.

วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (ฉบับเดือนมกราคม-ธันวาคม), 20, 261.

ศุภรางศ์ อินทรารุณ. (2545). ภาพพจน์ในชีวิตประจำวัน. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และ สังคมศาสตร์, 9 (11-12), 98-112.

สิริวรรณพิชา ธนจิราวัฒน์. (2558). รายงานการวิจัยเรื่อง การศึกษาเปรียบเทียบภาพสะท้อนทางวัฒนธรรม
ผ่านสำนวนไทย จีน และอังกฤษ. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีรัตนโกสินทร์.
สุนทรี ดวงทิพย์. (2558). การศึกษาวิเคราะห์วรรณศิลป์ในวรรณกรรมเพลงลูกทุ่งของหนูมิเตอร์. สักทอง :
วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ (สทมส.), 21 (2), 67-81.

สุเมธ แสงนิ่มนวล. (2552). ภาวะผู้นำกับธรรมาภิบาลในการบริหารงานองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วิทยาลัยพัฒนาการปกครองท้องถิ่น สถาบันพระปกเกล้า. กรุงเทพฯ : ส เจริญการพิมพ์.

China Emblem PLA.svg . (1966). 中国人民解放军总政治部《毛泽东语录》第二重印,
北京:人民出版社.

Chinese Academy of Social Sciences, CASS. (2012). 中国社会科学院语言研究所词典编
辑室.《现代汉语词典》(第 6 版),北京:商务印书馆.