Discourse of Violence in Lanna Folktales

Main Article Content

วัชรินทร์ แก่นจันทร์ สนม ครุฑเมือง เปรมวิทย์ วิวัฒนเศรษฐ์

Abstract

            The study entitled, “Discourse of Violence in Lanna Folktales” aimed to 1) analyze violence appeared in Lanna folktales; and 2) analyze violence forming process in Lanna folktales. The data was 740 stories of Lanna folktales analyzed by using Critical Discourse Analysis: CDA, violence theory, binary opposition, sense of humor for analyzing, synthesizing, interpreting, and describing data.


            The results revealed that there were two characteristics of violence in Lanna folktales. These were single violence and complex violence. Based on single violence, it included 1) Direct Violence, found the most in physical violence, followed by mental violence, hate speech violence, property violence, sexual violence, respectively; 2) Structural Violence, found the most in educational structure, followed by sexual structure, career/position structure, respectively; and 3) Cultural Violence, found the most in sexual culture, followed by language culture, belief culture, eating culture. According to complex violence, there were 1) cultural violence affecting direct violence; 2) structural violence affecting direct violence; and 3) cultural violence affecting structural violence continuing to affect direct violence.


            In addition, there were five violence forming processes found in Lanna folktales. These included 1) marginalization; 2) human dignity devaluation; 3) increase and decrease of identity; 4) commodification; and 5) righteousness.

Keywords

Article Details

Section
บทความวิจัย (Research Article)

References

กฤษดาวรรณ หงศ์ลดารมภ์ และโสรัจจ์ หงศ์ลดารมภ์. (2549). วาทกรรมกับภาคใต้และความรุนแรงในสังคมไทย. ใน กฤษดาวรรณ หงศ์ลดารมภ์ และจันทิมา เอียมานนท์ (บรรณาธิการ), มองสังคมผ่านวาทกรรม. (หน้า 103-134). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

โขมสี แสนจิตต์. (2548). ความรุนแรงในปัญญาสชาดก. ใน ปริตตา เฉลิมเผ่า กออนันตกูล และคณะ (บรรณาธิการ), ความรุนแรงในมิติวัฒนธรรม เล่ม 2, (หน้า 128-143). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2543). วาทกรรมการพัฒนา: อำนาจ ความรู้ ความจริง เอกลักษณ์ และความเป็นอื่น. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: วิภาษา.

ณัฐพร พานโพธิ์ทอง. (2556). วาทกรรมวิเคราะห์เชิงวิพากษ์ตามแนวภาษาศาสตร์: แนวคิดและการนำมาศึกษาวาทกรรมในภาษาไทย. กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

บาหยัน อิ่มสำราญ. (2548). เสือโค ความรุนแรงและการสืบทอด. ใน ปริตตา เฉลิมเผ่า กออนันตกูล และคณะ (บรรณาธิการ), ความรุนแรงในมิติวัฒนธรรม เล่ม 2, (น. 144-174). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

ปฐม หงษ์สุวรรณ. (2551). ลัวะกินคน: วาทกรรมการสร้างภาพลักษณ์ความรุนแรงจากตำนานและพิธีกรรมของคนต่างชาติพันธุ์. ใน ปฐม หงษ์สุวรรณ (บรรณาธิการ), กาลครั้งหนึ่ง: ว่าด้วยตำนานกับวัฒนธรรม. (น. 162-213). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปฐม หงษ์สุวรรณ. (2556). อมราพิศวาส: ผู้หญิงรักกับพระนัยของความรุนแรง. ใน ปฐม หงษ์สุวรรณ (บรรณาธิการ), นานมาแล้ว มีเรื่องเล่า นิทาน ตำนาน ชีวิต. (น. 311-348). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พรรณราย ชาญหิรัญ. (2553). ไกรทอง: ความรุนแรงระหว่างเผ่าพันธุ์และเพศ. ใน นัทธนัย ประสานนาม (บรรณาธิการ), แด่ศักดิ์ศรีเสมอกันทุกชั้นชน: วรรณกรรมกับสิทธิมนุษยชนศึกษา, (น. 98-138). กรุงเทพฯ: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.

พิรงรอง รามสูต. (2558). ประทุษวาจากับโลกออนไลน์. กรุงเทพฯ: มูลนิธิเพื่อการศึกษาประชาธิปไตยและการพัฒนา โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.

ระพี อุทีเพ็ญตระกูล. (2551). ความรุนแรงในวรรณคดีเสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์).

วัชรินทร์ แก่นจันทร์. (2556). งานวิจัยเรื่องวาทกรรมความรุนแรงในนิทานขำขันของล้านนา. พะเยา: มหาวิทยาลัยพะเยา.

หทัยวรรณ ไชยะกุล. (2539). การสร้างมุขตลกในเรื่องขำขันของล้านนา. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).