Good Practice in Labor Relation and Welfare of Automotive Sector in Thailand

Main Article Content

อาชว์ เสือหัน

Abstract

            The objective of this research was to investigate welfare and labor relations best practices, success factors of automotive and car part establishments receiving awards for the best practices for the ten-year period (2006-2015), and roles of the state sector in promoting, supporting and driving these establishments to develop labor relations systems and best practices until they had received the awards. The practices were used as lessons and guidelines on labor relations practices for other establishments to develop their labor relations best practice systems. This qualitative research was based on in-depth interviews of eight owners or representatives of the awarded businesses, four representatives from four concerned state agencies, and on a focus group discussion involving 45 representatives from nine groups of labor organizations.


            The study findings revealed that; to create successful welfare and labor relations best practices of automotive and car part establishments in Thailand had implemented the bilateral administrative model by implementing industrial relations measures to be adapted. The success factors included labor relations and personnel management policy factors, factors for staffs/ employees/ employees’ representatives, and the supporting of related state agencies factors. The state sector was obliged to play a role in driving and encouraging business to have labor relations through providing knowledge and understanding both parties, as well as supervising, monitoring, and ensuring that there would be no actions violating the rule of law.

Keywords

Article Details

Section
บทความวิจัย (Research Article)

References

กรรณิการ์ เฉกแสงรัตน์. (2553). การจัดการทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน. (2561). ระบบการปรึกษาหารือร่วม. สืบค้นจาก http://relation.labour.go.th/2018/attachments/category/81/0406.pdf.

กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน. (2553). มาตรฐานแรงงานไทย ความรับผิดชอบต่อสังคมของธุรกิจไทย มทร.8001-2553. กรุงเทพฯ: กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน.

กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน. (2558). เอกสารการประกวดสถานประกอบกิจการดีเด่นด้านแรงงานสัมพันธ์และสวัสดิการแรงงาน .กรุงเทพฯ: กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน.

เกื้อจิตร ธีระกาญจน์. (2553). แรงงานสัมพันธ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.

จำเนียร จวงตระกูล. (2531). การบริหารแรงงานในประเทศไทย กรม ทบวง หรือ กระทรวง. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮาส์.

เพ็ญศรี พุทธดิลก. (2546). ไตรภาคีกับการมีส่วนร่วมในการบริหารแรงงาน. กรุงเทพฯ: กระทรวงแรงงาน.

สหาย โถทองคำ. (2542). นโยบายกับสภาพปัญหาแรงงานสัมพันธ์ทวิภาคีและไตรภาคี. กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน.

สังศิต พิริยะรังสรรค์. (2540). การพัฒนาระบบแรงงานสัมพันธ์ในสถานประกอบการ.กรุงเทพฯ: บริษัท สุขุมและบุตร จำกัด.

สํานักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2561). พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 แก้ไขปรับปรุงปี พ.ศ. 2560. สืบค้นจาก https://www.labour.go.th/th/doc/law/labour_protection_2541_new

อภิชัย ศรีเมือง. (2555). บริหารแรงงานสัมพันธ์อย่างไรให้สัมฤทธิผล. กรุงเทพฯ: บริษัท พิมพ์ดีการพิมพ์ จำกัด.

Akintayo, D. I. (2010). Job security, labour-management relations and perceived workers productivity in industrial organizations: Impact of technological innovation. International Business & Economics Research Journal, 9(9), 29-37

Farnham, D. and Pimlott, J. (1986). Understanding industrial relations. Great Britain: Holt, Rinehart and Winston Ltd.