A Model for the Agro-tourism by the Community Participation of Sai-Mai District

Main Article Content

วิไลลักษณ์ รัตนเพียรธัมมะ

Abstract

The objectives of this research were to 1) analyze needs, readiness, factors and limitations for developing the agro-tourism in the community, and 2) analyze the managing approach and the model for the agro-tourism by the community participation of Sai-Mai District.  This research was a community-based research (CBR). The research design integrated quantitative and qualitative approaches conducted in Sai-Mai District areas where the eight pilot projects of the agro-tourism in Sai-Mai District were developed.  These projects were as follows: 1) Organic Waste Management Learning Center; 2) Tree-Tat’s Hydroponic Farm; 3) Phanthat’s Mushroom Farm; 4) Sakchai’s Paddy Fields; 5) School of New Theory in Agriculture; 6) Cha Pae (Sgt. Pae) ‘s Sufficient Agro-Farming; 7) Lung Nga – Pa Ladda (Uncle Nga – Aunt Ladda) ‘s Agricultural Way; and 8) Chatuchot Suburban Agriculture.  The target groups were the land owners and the representatives from Sai-Mai District Office who participated in the projects as the research participants.


The results revealed that the eight land owners wanted to develop their plots of land as the tourist attractions and the tourist learning center.  However, there were some differences in terms of readiness depending on the condition of the land, occupation; identity; expertise of the land owners.  In terms of factors and limitations for the tourism development of Sai-Mai District, the results included management; cooperation; public relations; improving infrastructure for better convenience, cleanliness, and safety for tourists; provision for learning management; having the agricultural yields throughout the season; and different types of tourists and their interests.  In terms of the managing approach for the first phase of the agro-tourism, it was that Sai-Mai District Office should be the main center for the public relations through various media channels.  The researcher set the managing approach for the agro-tourism by the community participation of Sai-Mai District into two groups.  These were the public land visiting group, and the private and individual land visiting group.  The model for the agro-tourism by the community participation of Sai-Mai District was for a variety of three programs of one-day excursion for the tourists to choose according to their preference.

Keywords

Article Details

Section
บทความวิจัย

References

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2540). การดำเนินการเพื่อกำหนดนโยบายการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ.กรุงเทพมหานคร. (เอกสารอัดสำเนา).
เกตุวดี สมบูรณ์ทวีและคณะ. (2559). นวัตกรรมการท่องเที่ยวในกรณีศึกษาแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร “ไร่ปลูกรัก” จังหวัดราชบุรี. (7 มิถุนายน 2560). สืบค้นจาก http://www.info.ms.su.ac.th/sums01/PDF01/ 1278_20170222_p_8.pdf.
เกศณีย์ สัตตรัตนขจร. (2550). การศึกษาความเป็นไปได้ในการจัดการท่องเที่ยวเชิงเกษตร : กรณีศึกษา หมู่บ้านปางมะโอ อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ทัศภรณ์ นาคเขียว. (2545). แนวการพัฒนาโป่งเดือด อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่. สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.
เทพกร ณ สงขลา. (2556). รูปแบบการจัดการทรัพยากรเกษตรเพื่อการท่องเที่ยวเชิงเกษตรที่ยั่งยืนในอำเภอช้างกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, สงขลา.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2542). การวางแผนการพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.
เเผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2560-2564). (2559). กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
(5 มีนาคม 2561). สืบค้นจาก http://www.dpe.go.th/content/file.
ลักษณา เกยุราพันธ์ และคณะ. (2558). การพัฒนารูปแบบการจัดกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชุมชนชาวไทยพวน เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์ จังหวัดนครนายก. Veridian E-Journal, 9 (2).
วารุณี เกตุสะอาด. (2554). การประเมินศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงเกษตรของพื้นที่เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมทางวิชาการและนำเสนอผลงานวิจัย มสธ. วิจัย ประจำปี 2554.
วุฒิชาติ สุนทรสมัย และ ปิยะพร ธรรมชาติ. (2559). รูปแบบการท่องเที่ยวชุมชนเชิงสุขภาพของจังหวัดปราจีนบุรีเพื่อการพัฒนาเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนอย่างยั่งยืน. สมาคมนักวิจัย, 21(3).
ศิริภา มณีรัตน์ และ จุฑาทิพย์ เฉลิมผล. (2560). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงเกษตรที่เหมาะสมของเส้นทางสายแม่ริม-สะเมิง อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. (17 มิถุนายน 2559.) สืบค้นจากwww.research.cmru.ac.th/research59/ris/download.php?download_file=article.
ศูนย์ประสานงานส่งเสริมการท่องเที่ยวเกษตร กรมส่งเสริมการเกษตร. (2544). คู่มือการบริหารและจัดการท่องเที่ยวเกษตร. เอกสารการประกอบการสัมมนาเชิงปฏิบัติการเรื่องการบริหารและจัดการ “การท่องเที่ยวเกษตร” ภายใต้โครงการไทยเที่ยวไทยและท่องเที่ยวเชิงเกษตรตามมาตรการเสริมการพัฒนาชนบทและชุมชน (มพช.). (อัดสำเนา)
Akpinar, N., Talay, I., Ceylan, C. and Gundus, S. (2005). Rural women and agrotourism in the
context of sustainable rural development : A case study from Turkey. Environment
Development and Sustainability, 6(4) : 473-486.
Burkart, A. J. and S. Medrik. (1981). Tourism : Part Present and Future. Oxford : Butterworth-
Hienemari Ltd.
Collier, A. and Harraway, S. (1997). Principler of Tourism. Auckland : Longman.
Hron, J. and Srnec K . (2004). Agrotourism in the context with the rural development. Czech University of life Sciences Praque. (July 30, 2009). Retrieved from www.czu.cz.
Gusti Bagus Rai Utama. (2007). Agrotourism Development Bali. (October 30, 2017). Retrieved from https://raiutama thesis.blogspot.com/.
Pleumarom, A. (1999). The hidden cost of the “new” tourism –a ocus on biopiracy in Third World Network. (November 30, 2016). Retrieved from www.twnside.org.sg/ title/hidden.htm.
World Tourism Organization. (1997). International Tourism : A Global Prespective. 1st edition. Spain : Madrid.
World Tourism Organization. (2004). Indicators of Sustainable Development for Tourism Destination s : A Guidebook. Spain : Madrid.