Social and Cultural Capitals for Managing Cultural Tourisms of Ethnic’s Community in Luangnamtha Province, Lao PDR.

Main Article Content

ธัญญลักษณ์ แซ่เลี้ยว

Abstract

This objective of this research was to study the social capital, specifically local wisdom and the ecological community that can be used to manage ethnic tourism in Luang Nam Tha, Lao PDR, as well as the development of mechanisms for cooperation to deepen ties with ethnic communities in neighboring countries. This investigation used the integrated research methodology of quantitative research using the tourist questionnaire and participatory action research to collect data; in-depth interviews and participatory observation of the four communities in Luang Nam Tha, Lao PDR; Namha-Tasae, Wiang Ner, Pearng Ngam and Nam Dee Village, as well as organization of a learning exchange process for the community.


The research found that the communities in Luang Nam Tha have the potential for natural resources, human resources and cultural-social capital, the cornerstone of economic and social development of the community. This also included knowledge in various dimensions that are fundamental to human life. Moreover each community can use and adapt the knowledge to create a community-based tourism program and link the network of relationships with tourism networks in neighboring communities in Thailand. The cooperation mechanisms for linking community-based tourism to neighboring countries would require coordination and assistance from various corporate networks, both public and private. The results also suggested that cultural tourism is also a proactive tool and strategy for driving community-based tourism for the sustainability of international tourism. Essentially, the community must be involved in the research and building mechanisms within the community, and build a partnership agreement to develop future tourism.

Keywords

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Articles

References

ชยันต์ วรรธนะภูติ. ( 2554). บรรณาธิการ. เวทีผู้ถูกท่องเที่ยว. เชียงใหม่ : สถาบันวิจัยสังคมมหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ชูกลิ่น อุนวิจิตร. (2557). การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนสู่การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.

ชูกลิ่น อุนวิจิตร.( 2551). การสร้างโปรแกรมท่องเที่ยวเพื่อตอบสนองนักท่องเที่ยวบนเส้นทาง R3A. รายงาน
ผลการวิจัยฉบับสมบูรณ์ เชียงราย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.

ชูกลิ่น อุนวิจิตร. (2554). การพัฒนาชุมชนต้นแบบของการท่องเที่ยวโดยชุมชน จังหวัดเชียงราย. รายงานวิจัยฉบับ
สมบูรณ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.

ชูศักดิ์ วิทยาภัค. (2554). การท่องเที่ยวกับการพัฒนา : พินิจหลวงพระบางผ่านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. เชียงใหม่ : ศูนย์วิจัยและบริการวิชาการ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

เทิดชาย ช่วยบำรุง. (ม.ป.ป). ก้าวต่อไป การท่องเที่ยวไทยในเวทีอาเซียน. สำนักประสานงานการพัฒนาและจัดการการท่องเที่ยวเชิงพื้นที่อย่างยั่งยืน, สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

ดำรง อุทยานิน. (2548). เกิดเป็นกำมุ. ปราณี วงษ์เทศ (แปล). กรุงเทพฯ: ศิลปวัฒนธรรม.

พจนา สวนศรี. (2554). “การท่องเที่ยวโดยชุมชนกับความเป็นวิชาการ” ใน สถาบันการท่องเที่ยวโดยชุมชน. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ : ศูนย์วิชาการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.

ปทุมพร แก้วคำและคณะ. (2553). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวของชุมชนท้องถิ่น อำเภอเชียงแสนเพื่อเชื่อมโยงกับประเทศเพื่อนบ้าน. สำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาติ.

มิ่งสรรพ์ ขาวสอาด และคณะ. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการที่ยั่งยืนในลุ่มแม่น้ำโขง. เชียงใหม่ : สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

มิ่งสรรพ์ ขาวสอาด และคณะ. (2549). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการที่ยั่งยืนในลุ่มแม่น้ำโขง 2. เชียงใหม่ : สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

มิ่งสรรพ์ ขาวสอาดและคณะ. (2551). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงบูรณาการที่ยั่งยืนในลุ่มแม่น่ำโขง 3. เชียงใหม่ : สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

วิจารณ์ พานิช. (2556) . “มนุษยมิติและความเป็นชุมชนในศตวรรษที่ 21” ใน ฉัตรทิพย์ นาถสุภา (บรรณาธิการ) ด้วยรัก เล่มที่ 3 ความเป็นครบครัวและชุมชนในสังคมไทย. รวมบทความในโอกาสศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.ฉัตรทิพย์ นาถสุภา อายุ 72 ปี. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์สร้างสรรค์, หน้า 467-489.

สุรินทร์ พิศสุวรรณ. (2555). อาเซียน รู้ไว้ ได้เปรียบแน่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์อมรินทร์.

องค์การบริหารพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน) . (2555). หลักเกณฑ์ กระบวนการและประเภทของการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. สืบค้นเมื่อ30 กันยายน 2555, จาก http://www.dasta.or.th/th. .

Berkes, F.(2006). Common property resources: ecology and community-based sustainable development. Belhaven Press, online: HUhttp://www.cababstractsplus.org/ abstracts%5C/ Abstract.aspx?AcNo=19906709140U