Conflict Management and Reconciliation Promotion Based on Buddhism Approach: A Case Study of 5-precept Maintenance Village Project in Chiang Rai Province

Main Article Content

ณัฐพงศ์ รักงาม ทศพล พงษ์ต๊ะ

Abstract

The objectives of this research on conflict management and reconciliation promotion based on Buddhism Approach:  a case study of 5-precept Maintenance Village Project in Chiang Rai Province were: 1) to examine the theoretical concept on conflict resolution based on Buddhism; 2) to investigate policy, strategies, and solutions on conflict problems and reconciliation promotion based on Buddhism; and 3) to study the process on conflict management and reconciliation promotion based on Buddhism under the 5-precept maintenance village project in Chiang Rai province. This qualitative research was divided into two sections: 1) Documentary Research on academic documents, textbooks, research and academic papers related to the topic under investigation; and 2) Field Research by means of using interview with the sample group for collecting the data. The findings were showed as follows.


                The concept for conflict management based on Buddhism could be divided into 2 approaches. The first was using dhamma principles to promote reconciliation and harmony which included the use of Sangahavatthu 4, Brahmavihara 4, and Saraniyadhamma 6. The second was applying dhamma principles in order to reduce conflict and build reconciliation which included Agati 4, Gharavasa-dhamma, Sappurisadham, and 5-precept maintenance which referred to basic practice for human in controlling their physical, verbal, and mental behaviors in order to achieve normalcy and peaceful living of their life and society.


                Policy, strategies, and measures for conflict resolution and reconciliation promotion based on Buddhism were evolved from the measures mandated by National Council for Peace and Order (NCPO) in promoting reconciliation and harmony to resolve conflicts in the society. Therefore, the nature of policy and strategies was clearly the top-down pattern in that the command was directed through government agencies by using Department of Religious Affairs as the key mechanism to drive 4 strategies including: 1) Promote and support the roles of monk assembly to use religious advantages in solving the problems; 2) Develop the process in using religious mechanism to drive reconciliation and harmony in Thai society; 3) Construct the values and raise consciousness for Thai people regarding to reconciliation and harmony; and 4) Develop the system for effective administration of activities to promote reconciliation and harmony of people in the nation. So, the key influential factor affecting conflict management was cooperation or participation of the involved individuals and parties needed in driving and determining this movement together.


                The process for conflict management and reconciliation promotion based on Buddhism under the 5-precept maintenance village in Chiang Rai province was implemented in accordance with the determined timeframe. However, some problems and obstacles in implementing the project were observed. For example, the lack of knowledge and understanding of project administrator and people; inadequate budget support; project evaluation criteria were not clear and unable to explain the relationship between the number of project applicants and reduction of conflict or the 5-precept encouragement of people in the society. These problems clearly held the influential effect toward the implementation of the 5-precept maintenance village project in which the project would be finished in September 2016.


                The findings suggested the key recommendations for reconciliation promotion and conflict countermeasure. That is, build understanding among conflict counterpart by means of talking whether it is at the levels of leader or the affected group of people in order that they could express their view and build understanding. Development strategies and plans for conflict resolution based on Buddhism should allow participation of people at the grass root level to join in the project administration and should improve the process in project administration such as reduce the percentage criteria of project applicants, provide adequate budget support, develop practical activities implementation and concrete evaluation criteria using qualitative approach.

Keywords

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Articles

References

ถนอมจิตร เอี่ยมไพโรจน์. (2556). การนำแนวคิดสันติวิธีมาใช้ในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์หลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต แขนงวิชาการเมืองการปกครอง สาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

บงกช สุทัศน์ ณ อยุธยา. (2554). แนวทางพุทธศาสนากับการสร้างสังคมปรองดองและความมั่นคงแห่งชาติ ภายใต้บริบทด้านการศึกษาและอัตลักษณ์ท้องถิ่นเงื่อนไขของการ. สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ คณะ สังคมศาสตร์และ ศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยนอร์ท-เชียงใหม่.

บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2559). ผ่าทางตันวิกฤติประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 15 ตุลาคม 2559, จาก
http://www.thairath.co.th/content/73086

พระมหาวรานนท์ ฐิตานนฺโท. (2545). ความสัมพันธ์ระหว่างศีล 5 และสันติภาพในสังคม : การศึกษาเชิงวิเคราะห์. กรุงเทพฯ : พิมพ์ลักษณ์.

พระไพศาล วิสาโล. (2550). สร้างสันติด้วยมือเรา. ศูนย์ศึกษาและพัฒนาสันติวิธี: นครปฐม.

พิชญา สุกใส. (2555). การจัดการความขัดแย้งทางการเมืองไทย ระหว่าง พ.ศ. 2547-2553. เอกสารประกอบการประชุมเสนอผลงานวิจัย มหาวิทยาลัยพายัพ.

รายงานการวิจัยการสร้างความปรองดองแห่งชาติ. (2555). เอกสารรายงานคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาแนวทางการสร้างความปรองดองแห่งชาติ สภาผู้แทนราษฎร. สถาบันพระปกเกล้า.

วันชัย วัฒนศัพท์. (2547). หลักการและเครื่องมือแก้ปัญหา. นนทบุรี: สถาบันพระปกเกล้า.

สถาบันพระปกเกล้า. (2555). การสร้างความปรองดองแห่งชาติ. สถาบันพระปกเกล้า: กรุงเทพฯ.

สืบวงษ์ สุขะมงคล. (2557). การบริหารจัดการความขัดแย้งทางการเมืองในประเทศไทยระหว่างปี พ.ศ. 2544 – 2555. วารสารเกษมบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต ปีที่ 15 ฉบับที่ 1 มกราคม – มิถุนายน 2557.

เสริมศักดิ์ วิศาลาภรณ์. (2534). ความขัดแย้ง การบริหารเพื่อความสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ตะเกียง.

อรุณ รักธรรม. (2523). การพัฒนาองค์การเพื่อการเปลี่ยนแปลง. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.