Potential tourism resources to promote sustainable tourism Case study The Museum of Wat Rong- Meng Amphoe Sansai Chiangmai Province

Main Article Content

เจิมขวัญ รัชชุศานติ

Abstract

The purpose of this research was to study the potential of tourism resources at Wat Rong-Meng, San Sai, Chiang Mai. This is a qualitative research, which the data were collected by focus group interviews with 25 samples, using a purposive sampling method. The sample consisted of community leaders, government officials, academics, and involved people. The data were analyzed content analysis. The study found that the potential of tourism resources of Wat Rong-Meng are consists of museums, temples, Phra Bat Meng Nok and Nong Bua   Which found is composed of features and elements of tourist attractions. Firstly, the part of the features, there are three main features: 1) there is an attractive tourist attraction, Wat Rong-Meng Museum, which is a conservation site for antiques and artifacts, clear identity, and difficult to see its attraction 2) it is only one route for tourists to access from the city 3) there are museum information centers, shops, and signs. Secondly, the part of the tourist attractions, there are four main elements: 1) in the area of the museum, there are tourist attractions such as Phra That Teen-Nok and Nong Bua 2) lack of integrated management of all sectors such as members lack of knowledge management and utilization of available resources 3) the community has shared responsibility for preserving the community’s environment by driving the creation of a pest control center 4) the community has campaigned to cooperate with the network to bring drug addicts who have been treated to help produce silverware with people in the community. Overall the tourism potential is still not enough.

Article Details

Section
Research Articles (บทความวิจัย)

References

กรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2556). แผนยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวอาเซี่ยน พ.ศ. 2554-
2558. กรุงเทพมหานคร : กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
กรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2561) แผนปฏิบัติการการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
กรุงเทพมหานคร : กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
กัลยา สว่างคง. (2558). การประเมินศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวประเภทน้ำตกในจังหวัดสระบุรี.
วารสารสุทธิปริทัศน์, 29(89)
ณัฎฐกฤษณ์ เอกวรรณัง. (2553). การพัฒนาและอนุรักษ์ทรัพยากรการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ:
มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิชาการท่องเที่ยว
แห่งประเทศไทย.
ภัทร์ธนกัลย์ เตี่ยไพบูลย์. (2557). ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยชุมชน บ้านหัวนอนวัด ตำบลแม่ทอม
อำเภอบางกล่ำ จังหวัดสงขลา. วิทยานิพนธ์ วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
วงศ์ธีรา สุวรรณิน และคณะ. (2557). การศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของวัดในจังหวัดปทุมธานี.
วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 8(3)
วิภา ศรีระทุ. (2551). ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศในอำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์.
สารนิพนธ์วิทยาศาสตร มหาบัณฑิต การวางแผนและการจัดการการท่องเที่ยวเพื่ออนุรักษ์สิ่งแวดล้อม.
กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. ถ่ายเอกสาร.
สุพรรณิการ์ ขวัญเมืองและ เบญจวรรณ โมกมล. (2550). ศักยภาพและความพร้อมของการท่องเที่ยวเชิงสปา
จังหวัดเชียงราย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
โสภณ สุขสำอางค์. (2554). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงศาสนาและวัฒนธรรม : กรณีศึกษา : ตลาดน้ำ
วัดกลางคูเวียง ตำบลสัมปทวน อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต
สาขาวิชาการประกอบการ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Bloomberg, L. D., & Volpe, M. (2012). Completion Your Qualitative Dissertation: A Road Map
from Beginning to End (2nd ed.) Thousand Oakes, CA: SAGE.
Pathomkanjana, Chaichan. (2014). Guildelines for the Promotion of Cultural Tourism
Participation of Community Bangluag, Banglen District, Nakhon Pathom Province.
Academic Services Journal Prince of Songkla University. 26(1), 118-129.