THE LIFE NARRATIVE CULTURAL RESOURCE MANAGEMENT OF THAI-PUAN ETHNIC

Main Article Content

สุรชัย ทุหมัด

Abstract

     This research aims to study 1) life history and turning point of a community leader 2) concept of cultural management of community leader and 3) problem and obstacle of cultural management, The study was a qualitative research, which the autobiography was narrated by studying through life experience, using key informant was 1 and secoundary informant was 8 from nakhonnayok province. Data were collected by in-depth interview, participant observation, and note-taking and documentary study.


     The result showed that : the key informant are 58 years, was a leader of thai-puan community. His family is impoverished, he decided to works as labour of car-seat plant when 12 years old, after that he have been the owner of a car-seat plant. The turning point of his life was affront from people in downtown and government officer. When his family is stable, he decide to go back to hometown to develop community throught cultural using, he have gotten a lot of developer award. The key informant have the process of cultural management : 1) Cultural resource evaluation 2) Priority of cultural development 3) System planning for conservation, inheritance and creativity, focus on awareness contribution toward local people and development economical value that based on local culture and         4) Plan evaluation. The key ploblem are finance costs and lack of participation of local people. The solutions of these problem are the committee establishment of community for management effectiveness.


 

Keywords

Article Details

How to Cite
ทุหมัดส. (2019). THE LIFE NARRATIVE CULTURAL RESOURCE MANAGEMENT OF THAI-PUAN ETHNIC. Institute of Culture and Arts Journal, 20(2), 100-115. Retrieved from https://www.tci-thaijo.org/index.php/jica/article/view/199107
Section
Research Articles

References

กาญจนา วิเชียรประดิษฐ์ และคณะ.(2556).ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความเครียดจากการทำงานของพยาบาลวิชาชีพในโรงพยาบาลสังกัดมหาวิทยาลัยที่อยู่ในกำกับของรัฐ.ในเอกสารประกอบการประชุมวิชาการบัณฑิตศึกษาการประชุม
วิชาการบัณฑิตศึกษาระดับชาติ ครั้งที่ 2.หน้า 582-593.นนทบุรี:มหาวิทยาลัยบูรพา.
กระทรวงวัฒนธรรม.(2560).ยุทธศาสตร์ นโยบาย และแผนแม่บทกระทรวงวัฒนธรรม.สืบค้นเมื่อ 11 พฤษภาคม 2560,จาก http://www.m-culture.go.th/th/ewt_news.php?nid=1545&filename=index.
งามพิศ สัตย์สงวน.(2537). การวิจัยทางมานุษยวิทยา.พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จุฑาพรรธ์ ผดุงชีวิต.(2559).ศิลป์และศาสตร์ของการวิจัยเชิงคุณภาพทางการสื่อสารองค์การ:จากขนบสู่นวัตกรรม.พิมพ์ครั้งที่ 1.กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์สถาบันบัณฑิตพัมนบริหารศาสตร์.
เจตนา นาควัชระ.(2546).แนวทางการสร้างทฤษฎีศิลปะจากแผ่นดินแม่ ในศิลป์ส่องทาง.กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์คมบาง.
_____________.(2555).จากศาสตร์มาสู่ศิลป์ : จากอดีตมาสู่ปัจจุบัน ในทางสายกลางแห่งการวิจารณ์.กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์โอเพ่นบุ๊กส์.
เฉลิมศักดิ์ เมฆสุข.(2552).การใช้เทคโนโลยีตัวตนในเพื่อความสำเร็จในการศึกษาของนักศึกษาเพศทางเลือก.วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต.สาขาการจัดการภาครัฐและเอกชน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เดชชาติ นิลวิเศษ และมณีวรรณ ผิวนิ่ม.(2558).การจัดการทรัพยากรวัฒนธรรมเป็นแหล่งเรียนรู้ในวัดบวรนิเวศวิหาร. Veridian E-Journal,SU.8(3):890-903.
ชินรัตน์ สมสืบ.(2539).การมีส่วนร่วมชองประชาชนในการพัฒนาชนบท.ในชุดวิชาการพัฒนาชนบท.หน้า 20.นนทบุรี มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
นภาภรณ์ หะวานนท์.(2552).วิธีการศึกษาเรื่องเล่า:จุดเปลี่ยนของการวิจัยทางสังคมศาสตร์.วารสารลุ่มน้ำโขง.5(2):1-22.
เบญจา ยอดดำเนิน-แอ็ตติกจ์.(2553).ประเด็นจริยธรรมการวิจัยในคนทางสังคมศาสตร์.วารสารวิทยาสารเกษตรศาสตร์ สาขาสังคมศาสตร์.31(2):292-296.
ประสพชัย พสุนนท์ และพิทักษ์ ศิริวงศ์.(2556).ประสิทธิภาพและกุญแจแห่งความสำเร็จในการดำเนินการสหกรณ์การเกษตร: การศึกษาเพื่อสร้างทฤษฎีฐานราก.Veridian E-Journal,SU. 6(1):610-628.
ภูสวัสดิ์ สุขเลี้ยง.(2545).การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม : กรณีศึกษาหมู่บ้านห้วยโป่งผาลาด อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย.สารนิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต.สาขาการจัดการอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.สืบค้นเมื่อ 28 พฤษภาคม 2560,จาก http://doi.nrct.go.th
ภันมณี แก้วสง่า.(2555).การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์:ทางเลือกใหม่ของการท่องเที่ยวไทย.วารสารเทคโนโนยีสุรนารี.6(1):91-109.
มาฆะ ขิตตะสังฆะ.(2553).การศึกษาการพัฒนาศักยภาพการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในพื้นที่ ภาคเหนือตอนบน กรณีศึกษาจังหวัดเชียงราย เชียงใหม่ และแม่ฮอ่งสอน.รายงานวิจัยมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.ถ่ายเอกสาร.
พิริยะ ผลพิรุฬห์.(2556).เศรษฐกิจสร้างสรรค์กับการพัฒนาประเทศไทย.วารสารเศรษฐศาสตร์ปริทรรศน์ สถาบันบัณฑิตพัฒนศาสตร์.7(1):3-11.
ยุวดี นิรัตน์ตระกูล.(2554).การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์:ต่อยอด เพิ่มคุณค่า หาจุดต่าง.สืบค้นเมื่อ 11 พฤษภาคม 2560,จาก http://www.etatjournal.com/upload/245/9_Creative_Tourism.pdf.
ระวิวรรณ วรรณวิไชย.(2559).การบริหารจัดการทางวัฒนธรรมกรณีศึกษางานศิลปะการแสดงพื้นบ้านจังหวัดอุตรดิตถ์.วารสารกระแสวัฒนธรรม.17(31):21.
รินนา ทากุดเรือ(2557).การสร้างความทรงจําผ่านเรื่องเล่าและมรดกในพิพิธภัณฑ์สงครามโลกครั้งที่ 2.เอกสารประมวลบทความประกอบการสัมนาเครืข่ายบัณฑิตศึกษา สาขาสังคมวิทยาลัมานุษยวทยา ครั้งที่ 14.หน้า 205-225.กรุงเทพฯ:จุฬาลงกรณ์มหาวิทยลัย.
วสันต์ สุทธาวาศ และพิทักษ์ ศิริวงศ์.(2558).ความเป็นนวัตกรทางการศึกษาขั้นพื้นฐานในภาครัฐ:การศึกษาทฤษฎี ฐานราก.Veridian E-Journal,SU. 8(2):278,288.
วิฑูรย์ เหลียวรุ่งเรือง สุจิณณาพานิชกุล และปัทมาจันทรวิโรจน์.(ม.ป.ป.).เส้นทางท่องเที่ยวสถาปัตยกรรมเชิง ประวัติศาสตร์.หน้า 6-8.กรุงเทพฯ:สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
วิโรจน์ พจนรัตน์.(2551).บทบรรยาย“การจัดการวัฒนธรรมกับความเจริญของประเทศ”.วารสารเทคโนโลยีสุรนารี.2(2):85-97.
วันดี สันติวุฒิเมธี.(2545).กระบวนการสร้างอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ของชาวไทใหญ่ชายแดนไทย-พม่า:กรณีศึกษาหมู่บ้านเปียงหลวง อำเภอเวียงแห จังหวัดเชียงใหม่.วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัย เชียงใหม่.15(1):219-247.
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศ.(2552).การเคลื่อนย้ายแรงงานระหว่างอุตสาหกรรมและอาชีพ.สืบค้นเมื่อ 25 พฤษภาคม 2560, จากhttp://research.mol.go.th/2013/rsdat/prg/eachview.php?okey=KKGMQI 1&prg=viewpop.php&Page=1.
สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.(2551).ความหมายวัฒนธรรม.สืบค้นเมื่อ 24 พฤษภาคม 2560,จาก http://www.openbase.in.th/node/5954.
เสถียร โกเศศ.(2515).วัฒนธรรมเบื้องต้น.พระนคร:สำนักพิมพ์ราชบัณฑิตยสถาน.สืบค้นเมื่อ 12 พฤษภาคม 2560,http://www. komchadluek.net/news/edu-health/236200.
สุรชัย ทุหมัด และสันติธร ภูริภักดี(2560).ปัจจัยการมีส่วนร่วมในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนกับประสิทธิผลด้านความยั่งยืน.ในเอกสารประกอบการประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 3.หน้า OBM 448-461.กรุงเทพมหานคร:วิทยาลัยเทคโนโลยีสยาม.
สุวิทย์ เมษินทรีย์.(2559).วัฒนธรรมทางออกเศรษฐกิจสร้างสรรค์.สืบค้นเมื่อ 12 พฤษภาคม 2560,http://www. komchadluek.net/news/edu-health/236200.
Atkinson,Robert.(1998).Contexts and Use of Life Stories.The Life Story Interview,.USA:SAGE Publications Inc.
Conle, Carola. (2000).Narrative Inquiry: Research tool and medium for professional development. European Journal of Teacher Education,23(1):50-63.
Corbin J. and Strauss A.(1990).Grounded Theory Research: Procedures,Canons and Evaluative Criteria. Qualitative Sociology Journal.13(1):12-14.
Elliot, Jane. (2005).Using narrative in social research.London: Sage.
Riessman.C.K(1993).“Theoretical Contexts”Narrative Analysis.สืบค้นเมื่อ 10 พฤษภาคม 2560,http://tpir 53.Blogspot.com/2010/11/blog-post_15.html.
Yeasmin.S.and Rahman.K.F.(2012).Triangulation Research Method as the Tool of Social Science Research. BUP Journal.1(1):154-161.