THE CULTURAL STRATEGY IN PERFORMING ARTS FOR CULTURAL IDENTITY CONSERVATION OF THE ETHNIC GROUPS IN SAKAEO PROVINCE

Main Article Content

สุรีรัตน์ จีนพงษ์

Abstract

           This study aimed 1) to examine current condition of cultural identity conservation for performing arts of ethnic group in Sakaeo Province and 2) to develop cultural strategies in performing arts for cultural identity conservation of the ethnic group in Sakaeo Province. the samples in this research including director of cultural office of Sakaeo Province, provincial cultural officer, local leaders such as president of sub-district administrative organizations, members in sub-district administrative organization,chief of sub-district,villageheadman,head of performing club,local arties and people,totaling 398 persons. The instrument in this research was a questionnaire and statistics for data analysis included frequency, percentage,mean,standarddeviation,indexcontentanalysis.     
           The findings reveal that 1) current condition of cultural identity conservation of the ethnic group in Sakaeo Province in general and in aspects was at moderate level in following orders  2) promoting organizations and community as a learning center and promoting cultural tourism in local area and neighboring countries 3) conserving, promoting and maintain religions, arts and cultures in local area to respond important days of the nation, religion and monarchy to be succeeded  and developed sustainably, 4)promoting and developing cooperation and relationship with every sector and neighboring countries in cultural dimensions, 5) using cultural capital in local areas to add social and economic values and  6) developing management of know-how to cover every level for public relation and propagation of religious, art and cultural knowledge.


            After studying orders of needs, strengths, weaknesses, opportunities and threats of cultural management for performing arts in order to conserve cultural identity of the ethnic group in Sakaeo Province, the researcher divided research result into 2 issues as follows
            1. Needs (PNI modified) of cultural management for performing arts in order to conserve cultural identity of the ethnic group in Sakaeo Province and was generally found that  Cultural management for performing arts in order to conserve cultural identity in Sakaeo Province was found that needs could be arranged in following orders; development of know-how management to cover all levels for public relation and dissemination of religious, art and cultural knowledge (PNI modified =0.22) followed by utilization of cultural capital to increase economic and social value (PNI modified = 0.21), conservation, promotion and conservation of local religion, arts and cultures and response to important days of the nation, religions and monarchy to be inherited for sustainable development (PNI modified = 0.20), promotion of organizations and community and cultural learning source and promotion of cultural tourism in local areas and neighboring countries (PNI modified = 0.18) and promotion and development of relationship with all sectors and neighboring countries in cultural dimension with mean at (PNI modified = 0.17)     


            External environment in cultural management for performing arts in order to conserve cultural identity of the ethnic group in Sakaeo Province was found that needs should be arranged in ordered as follows, technological condition , (PNImodified = 0.16) political condition (PNImodified = 0.15), economic condition  (PNImodified = 0.14) and social condition (PNImodified = 0.13),


          2. Speaking of cultural strategies for cultural identity conservation of the ethnic group in Sakaeo Province, there are 4 suitable and possible strategies with 9 approaches and 17 projects. 4 main strategies are as follows, 1) strategy of upgrading quality of information technology system for information searching, learning and promoting  the conservation of cultural identity in performing arts of the ethnic group in Sakaeo Province to be sustainable and acceptable at national and ASEAN level, /) strategy of developing images of approach public relation to promote learning, understanding about identity in performing arts of the ethnic group at provincial, national and global level, 3) strategy of upgrading quality of cooperation to be the center of exchange and learning about cultural identity and knowledge concerning performing arts to promote understanding and difference of culture in a good way and to enhance relationship with foreign countries and 4) strategy of developing and supporting the upgrade of cultural identity construction in performing arts of the ethnic group and promoting cultural tourism to add economic value of Sakaeo Province in a sustainable way.

Keywords

Article Details

How to Cite
จีนพงษ์ส. (2019). THE CULTURAL STRATEGY IN PERFORMING ARTS FOR CULTURAL IDENTITY CONSERVATION OF THE ETHNIC GROUPS IN SAKAEO PROVINCE. Institute of Culture and Arts Journal, 20(2), 173-187. Retrieved from https://www.tci-thaijo.org/index.php/jica/article/view/199126
Section
Research Articles

References

กระทรวงวัฒนธรรม.(2544). โครงสร้างส่วนราชการกระทรวงวัฒนธรรม.กรุงเทพฯ กระทรวงวัฒนธรรม. ม.ป.พ. อัดสำเนา.
จันทิรา ธนสงวนวงศ์.(2556). ชีวิตและวัฒนธรรมไทย. เข้าถึงได้จาก:
https://elearning.etech.ac.th/learninghtml/s1301/unit07.html
จักรพงษ์ แพทย์หลักฟ้า. (2559). การมีส่วนร่วมของชุมชนเมืองในการพัฒนาแหล่งเรียนรู้ศิลปวัฒนธรรม :กรณีศึกษาชุมชน
ลาดพร้าว.วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. ปีที่ 14 ฉบับที่ 2(28)
มกราคม - มิถุนายน 2556 หน้า 35.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2540). วัฒนธรรมไทยกับขบวนการเปลี่ยนแปลงสังคม. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นเรนทร์ แก้วใหญ่. (2559).ศูนย์การเรียนรู้ของชุมชน : การพัฒนาที่ยั่งยืนของสถาบันอุดมศึกษา วารสารวิชาการเซาธ์อีสท์บางกอก
วิทยาลัยเซาธ์อีสท์บางกอก.ปีที่ 2 ฉบับที่ 2 มิถุนายน – ธันวาคม 2559 หน้า 108.
บุญส่ง บุญทศ. (2543). ศึกษากรณีการมีส่วนร่วมของคณะกรรมการศูนย์การเรียนชุมชนในการดำเนินงานศูนย์การเรียนชุมชน :
ศึกษาเฉพาะกรณีจังหวัดมุกดาหาร. ภาคนิพนธ์ กรุงเทพ ฯ : บัณฑิตวิทยาลัย สถาบันบัณฑิต
พัฒนบริหารศาสตร์.
ปิยะวรรณ ปิ่นแก้ว และคณะ. (2560). การศึกษาเอกลักษณ์ ภาพลักษณ์ บุคลิกภาพจังหวัดนครปฐม. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร
ฉบับภาษาไทย ปีที่ 37(1) : หน้า 223-244.
พงษ์เทพ วรกิจโภคาทร. (2537). ภาพพจน์กับการประชาสัมพันธ์ในภาพพจน์นั้นสำคัญยิ่ง : การประชาสัมพันธ์กับภาพพจน์. กรุงเทพฯ
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
วิชิต นันทสุวรรณและคณะ. (2545). บทบาทของชุมชนกับการศึกษา. กรุงเทพมหานคร:สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
สนั่น หวานแท้. (2553). การพัฒนาระบบสารสนเทศเพื่อการจัดเก็บและการสืบค้น สำหรับการบริหารงานบุคคล คณะอักษรศาสตร์
มหาวิทยาลัยศิลปากร. สาขาเทคโนโลยีทางการศึกษา ภาควิชาสาขา
เทคโนโลยีทางการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศิริรัตน์ แอดสกุล และคณะ.(2542).การธำรงเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชาวมอญ : กรณีศึกษาชุมชนมอญบ้านม่วง ตำบลบ้านม่วง
อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี.รายงานผลการวิเงินอุดหนุนงบประมาณแผ่นดิน กรุงเทพฯ:จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
อัญธิชา มั่นคง. (2560) บทบาทของทุนทางวัฒนธรรมกับการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน: กรณีศึกษาชุมชนในตำบลบ้านตุ่น อำเภอเมือง
จังหวัดพะเยา.ปี 12 ฉบับที่ 39 มกราคม - มีนาคม 2560, หน้า 90.
Ellsworth, Richard R. (2002). Leading with Purpose. California: Stanford University Press. Fleisher, Craig S.,
& Bensoussan ,p143.
Jegede, O.J. (1995). Collateral learning and the eco-cultural paradigm in science and mathematics education in Africa.
Studies in Science Education, 25(1), 97- 137.
Williamson, A. (2013). Social Media Guidelines for Parliaments. Inter-Parliamentary Union,p 9 -10.