A Comparative Study on Thai and Chinese Jokes

Main Article Content

เยี่ยน เหมิง สนิท สัตโยภาส ขวัญใจ กิจชาลารัตน์

Abstract

The objective of this investigation was to compare similar and different meanings of the jokes in terms of their contents, language use and socio-cultural aspects. This comparative study utilized secondary data consisting of 100 jokes divided into 50 Thai and 50 Chinese.


The study findings revealed that the jokes shared both similar and different meanings. The contents of the Thai jokes were mostly related to behaviors of individuals, followed by lifestyles of individuals and expressions of words. The contents of the Chinese jokes were mostly related to lifestyles of individuals, followed by behaviors of individuals and expressions of words. The difference between Thai and Chinese jokes is that Thai jokes are mostly related to behaviors of individuals, while Chinese jokes are mostly related to lifestyles of individuals.


For the language use methods to achieve a humorous sense, both Thai and Chinese jokes utilized an imaginative comparison, verbal distortion, semantic ambiguity, satire, plotting, and circumlocution. The language use methods of the Thai jokes consisted of plotting the most, followed by satire and circumlocution respectively. Those of the Chinese jokes contained plotting the most, followed by semantic ambiguity and satire respectively. In the majority of Thai and Chinese jokes, the common feature is plotting.


For the socio-cultural aspects, both Thai and Chinese jokes mostly reflected social situations and beliefs. It was found that both Thai and Chinese jokes reflected politics, wedding and work. Thai culture is based on Buddhism and the belief in that good deeds result in good consequences. The Chinese believes that avoiding bad or negative words would be wholesome to oneself.

Keywords

Article Details

Section
บทความวิจัย (Research Article)

References

จิรศุภา ปล่องทอง. (2550). การศึกษาลักษณะภาษาสื่ออารมณ์ขันในมุมขำขันของหนังสือการ์ตูนขายหัวเราะและมหาสนุก. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล).

เจิน, จิ้งหยู. (2555). ศึกษาวัฒนธรรมทางภาษาการเปรียบเทียบเรื่องขำขันในภาษารัสเซียและภาษาจีน. Science & Technology Vision, 31, 182-193.

จู, หง. (2554). หนังสือ ซุปเปอร์เฮฮาเรื่องขำขัน. ปักกิ่ง: สำนักพิมพ์ภาพวาดประเทศจีน.

โจว, ลี่ลี่. (2557). การวิเคราะห์ภาษาในเรื่องขำขัน. Over English, 1, 241-243.

พัชโรธร สุขศรี. (2557). การวิเคราะห์สัมพันธสารเรื่องขำขันในนิตยสารคู่สร้างคู่สม. (วิทยานิพนธ์ปริญญา
ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).

วาทินี ธีรภาวะ. (ม.ป.ป.). หนังสือคลาสสิคโจ๊ก Round 3. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วงศ์สว่างพับลิชชิ่ง แอนด์ พริ้นติ้ง จำกัด.

วาทินี ธีรภาวะ. (ม.ป.ป.). หนังสือคลาสสิคโจ๊ก Round 6. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วงศ์สว่างพับลิชชิ่ง แอนด์ พริ้นติ้ง จำกัด.

วิภาพร กล้าวิกย์กิจ. (2548). อารมณ์ขันในข้อความสำเร็จรูป. (วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒิ).

หยาง, หยาง. (2555). วิธีและผลกระทบของการเกลาสำนวนภาษาในเรื่องขำขัน. Journal of Taiyuan Normal University, 2, 111-113.

หวัง, ลี่น่า. (2549). การศึกษาการเปรียบเทียบอารมณ์ขันในภาษาจีนและภาษาเยอรมัน–เรื่องขำขันจีนและเรื่องขำขันเยอรมัน. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาภาษาและวรรณกรรมเยอรมัน Northwestern Polytechnical University).

jokeji.cn (2011ก). เทศกาลตรุษจีน. สืบค้นจาก http://www.jokeji.cn/

jokeji.cn (2011ข). เสือตัวหนึ่ง. สืบค้นจาก http://www.jokeji.cn/